Getagd: Virgin Mary

Inspiratie

Afgelopen zondag was ik een dagje op stap in Amsterdam met mijn vader. Wij plannen met enige regelmaat een culturele date in. Die culturele dates waren er vroeger ook al: we gingen dan op pad naar Rotterdam, naar het Maritiem Museum of de Dubbele Palmboom, maar ook naar het Volkenkundig Museum of het Tropenmuseum in Amsterdam. Onze uitjes waren altijd heel gezellig en worden dus tot op heden geprolongeerd!

De dag begon goed, want mijn vader kwam aan met een prachtig Bavaria-ontbijtservies uit de jaren ’20. Het is subtiel en elegant, en toch enorm chique.

P1050844

Lang konden we er niet naar blijven kijken, want we moesten als een haas naar de Eerste Sweelinckstraat in de Pijp, naar Little Collins, een charmant Australisch tentje waar we een vorstelijke lunch gingen nuttigen.
We namen een Ierse cider en een Virgin Mary, de gekuisde versie van een Bloody Mary, waarover later in dit stuk meer. Mijn vader besloot tot de porkbelly met komkommersalade en ik besloot het te wagen op de gepocheerde eieren met hollandaisesaus en spinazie en ham. Gepocheerde eieren heb ik leren kennen in Frankrijk, bij de familie Mazilu in Tours, toen ik daar een talencursus deed. Het waren de allerliefste gastouders die je je kunt voorstellen. Op een dag zette mevrouw Mazilu ons gepocheerde eieren met dragon voor. Om eerlijk te zijn was het een nogal slijmerig geheel. Vriendin M. en ik aten het met lange tanden dapper op en zeiden in ons beste Frans dat het heerlijk was. Waarop we het natuurlijk nóg een keer kregen…
En dat was dus mijn eerste én laatste ervaring met het gepocheerde ei. Sinds zondag ben ik als een blad aan de boom omgedraaid: wanneer de eieren de juiste gaarheid hebben is het een heel delicaat gerecht. De eieren smolten in mijn mond, samen met de spinazie en de ham en die saus…Jam, jam, jam en nog eens jam. Ook de porkbelly smolt op je tong. Je kunt je voorstellen dat wij zeer goed gevuld op pad gingen. We maakten een wandeling richting het Rijksmuseum. Daar eenmaal aangeland sprongen de waterfietsen me opeens in het oog en besloten we ons culturele voornemen te laten varen en er een te huren. Nu is waterfietsen nog niet eenvoudig, het was zondag, dus druk met toeristen afgeladen rondvaartboten en allerhande pleziersloepen. Probeer daar maar eens tussendoor te laveren met je onbestuurbare waterfiets! Gelukkig bewees mijn vader ook nu weer een zeer behendig chauffeur te zijn en zo kwamen we dan, na een mooie tocht over de Amsterdamse grachten, aan bij ons eindpunt: het Anne-Frank museum. Van al dat getrap (ja, het is zwaar hoor!) hadden we natuurlijk enorme dorst gekregen. We besloten bij Spanjer en van Twist neer te strijken, en keken glunderend onder het genot van een koud biertje en een schaaltje bitterballen naar andere waterfietsers, die zich een slag in de rondte trapten. Heerlijk.
Hierna waren we voldoende opgeladen om richting de Zeedijk te wandelen en voor ons diner aan te schuiven bij Nam Kee. Hier kom je echt alleen om te eten, en verder niks. Het interieur is echt verbazingwekkend sfeerloos, met grijze muren zonder ramen en schrille spaarlampverlichting. Maar ze serveren prima loempia’s en goeie bami met verse groenten, het leek een soort paksoi, maar dan heel fijn, heel smakelijk en sappig.
Voor koffie en een toetje togen we naar Tofani, aan de Nieuwmarkt, échte Italiaanse koffie en écht Italiaans ijs. En zo vloog de dag voorbij…

…En binnen no-time was het maandagochtend. Ik sprong enthousiast uit bed om mijn servieskast eens grondig uit te soppen en te herinrichten met het schitterende servies. Vervolgens kon ik het niet laten om de keukenkastjes eens onder handen te nemen, geen overbodige luxe trouwens. Besloten om een bescheidener voorraadkast aan te leggen, dat is heden ten dage helemaal niet meer nodig met de winkels die altijd open zijn en bovendien zie je veel beter wat je nog allemaal hebt. Na dit gesop kon ik meteen weer aan de slag in mijn schone keuken. Vriendin S. kwam eten en ik besloot haar eens te trakteren op een gezellig dinertje, voorafgegaan door een Virgin Mary, die ik schaamteloos kopieerde van Little Collins, inclusief saté-prikker met augurkje en citroenschijfje (behalve het olijfje, want die had ik even niet). Erbij maakte ik makreelmousse. Helaas had ik besloten om er dun gesneden augurkjes in te doen, die natuurlijk in de spuitmond bleven steken toen ik het mengsel op geroosterde stokbroodjes wilde spuiten. Dat kan ik jullie dan weer besparen!

P1050858
P1050859

Hieronder de recepten:

Virgin Mary

Voor 2 personen

1 stengel bleekselderij
300-400 ml tomatensap
tabasco (naar smaak, het moet een beetje pittig zijn, maar niet zo dat de vlammen uit je mond slaan)
een snufje zeezout

Bereiding:
Doe alles in de blender en schenk in cocktailglazen, of andere feestelijke glazen. Garneer met een stengeltje bleekselderij, een cocktailprikker met olijf, augurkje en schijfje-citroen. Je kunt er ijsblokjes in doen, dat deden ze bij Little Collins, maar ik merkte dat ze vrij snel smolten en dat gaat ten koste van de smaak. Zet het mengsel liever in de blenderbeker even in de vriezer, een minuutje of 20 en doe er dan nog één of twee ijsblokjes in.

Makreelmousse

een halve gerookte makreel
1 eetlepel mayonaise
een paar druppels tabasco
wat sap van een halve limoen
een snufje witte peper en zeezout
3 zure augurkjes, of een theelepel kappertjes
eventueel wat roomkaas, voor de stevigheid van de mousse
50 ml opgeklopte slagroom

Bereiding:
Doe alle ingrediënten, behalve de slagroom in de blender en maal fijn. Schep dan heel luchtig de slagroom erdoor. Proef en breng verder op smaak. Zet het nog een half uurtje in de koelkast, zodat het even op kan stijven. Schep het mengsel in een spuitzak en spuit mooie roosjes op geroosterde stokbroodjes of een toastje. Je kunt de mousse ook gewoon met een theelepel op de broodjes doen, als je geen zin hebt in gedoe met een spuitzak, of zoals ik dus te groot gesneden augurkjes door het mengsel deed. Garneer met een dun plakje komkommer.

Hierna maakte ik de feestelijke risotto (zie blogarchief juli). Als toetje aten we fantastische torta della Mama, een cake-taart met aardbeien en slagroom. Het recept en de bereiding hoop ik binnenkort op dit blog te kunnen zetten, als Mámá haar bakgeheimen wil prijsgeven…