Getagd: Risotto

Worst

Worst_Nico

De afgelopen maanden heb ik me nogal eens tegoed gedaan aan worst. Nu eens een chorizo-worstje van de Avondwinkel, dan weer een salami-truffelworstje of een huisgemaakte, in witte wijn gemarineerde worst van Bella Storia, of gewoon biologische runderchipolata-worstjes uit de supermarkt. Het behoeft geen uitleg dat je de inname van worst niet moet overdrijven, gezien het vetpercentage vrij hoog is. Ik pleit echter wel voor een smakelijk, sappig worstje op zijn tijd. Terugdenkend vermoed ik dat mijn worst-virus is begonnen bij slagerij Louman in de Jordaan. Vorig jaar had ik middenin de zomer opeens ontzettend veel trek in paté, en die besloot ik daar te halen. Terwijl ik wachtte werd me een stukje verse, gekookte worst aangeboden. Dat de ervaring van deze winkel me goed is bijgebleven, spreekt uit het fragment wat ik kort na mijn bezoek optekende:

Al vaak ben ik langs deze Jordanese slager gefietst, me op zaterdag verbazend over de enorme hoeveelheid mensen die daarbinnen staat. Op een dag had ik onstuitbaar veel zin in paté, en hoewel het niet het seizoen was, besloot ik de gok te wagen. En jawel hoor, het was er, Ardennerpaté (grove boerenpaté), peperpaté en cranberrypaté. Doet u mij maar een lekker stukje van de cranberry! Of ik er ook nog saus bij wilde? Nou, doet u maar, mjam! Ondertussen keek ik gebiologeerd naar het verzorgde en uitgebreide assortiment en besloot ook nog een zeer smakelijk uitziende mini-quiche mee te nemen. Terwijl ik wachtte op mijn bestelling werd me een plakje verse gekookte worst aangeboden, nog warm! Sappig, goed gekruid, en een onmiskenbare malse worststructuur. Ik wist niet dat deze worst zó lekker kon zijn! Mijn smaakpapillen buitelden jubelend over elkaar heen terwijl ik het personeel gadesloeg, wel 6 tot 8 man, iedereen druk bezig met zijn eigen taakje en allemaal zeer kundig. Ik ging zo op in de worstbeleving, de bestudering van zowel het assortiment als het personeel, dat ik even niet hoorde dat ik inmiddels kon betalen. Met een dromerige glimlach verliet ik de winkel en fietste gauw naar huis om op mijn zojuist aangeschafte quiche aan te vallen.
Deze slagerij is absoluut een bezoek waard, ook als je niet van worst houdt!

Adres: Goudsbloemstraat 76, Amsterdam

Om mijn worstverhaal waardig af te sluiten, vind je hieronder het recept voor venkelrisotto met worst.

P1060373

Voor 2 personen
2 ons lekkere worst (met venkelzaadjes)
150 gram risotto
1 ui
halve venkelknol, in flinterdunne reepjes gesneden
witte wijn
pastis (of een andere anijslikeur)
bouillon
parmezaanse kaas

Bereiding:
1. Hak de ui fijn en fruit hem met wat olie in een pan. Voeg de venkel toe en schep goed om.
2. Voeg de risotto toe en schep om tot de korrels glazig beginnen te worden.
3. Blus af met een scheutje pastis en wat witte wijn.
4. Voeg daarna lepel voor lepel de bouillon toe, tot de risotto gaar is, maar nog wel bite heeft. Dit duurt meestal een minuut of 20.
5. Terwijl de risotto gaart, bak je in een andere pan nog wat venkel. Zodra de venkel een beetje zacht is de worst uit zijn omhulsel in de pan knijpen. Eventueel nog wat venkelzaadjes toevoegen. De worst moet wel gaar zijn, maar bak hem niet te lang, dan verliest hij zijn sappigheid.
6. Roer een flinke hand parmezaanse kaas door de risotto en schep de worst en de venkel er goed doorheen.
7. Dien op en garneer met wat venkelgroen. Drink er een sappige, rijke witte wijn bij en serveer er voor de frisheid wat sla bij.

Als allerlaatste tip: via deze link kun je zien hoe Janneke Vreugdenhil zelf venkelworst maakt. Een amusant en leerzaam filmpje, ook leuk als je niet van plan bent om ooit zelf worst te gaan maken!

Molte grazie voor Nico van Bella Storia, die me bovenstaande foto toestuurde van deze schitterende worst!

Advertenties

Inspiratie

Afgelopen zondag was ik een dagje op stap in Amsterdam met mijn vader. Wij plannen met enige regelmaat een culturele date in. Die culturele dates waren er vroeger ook al: we gingen dan op pad naar Rotterdam, naar het Maritiem Museum of de Dubbele Palmboom, maar ook naar het Volkenkundig Museum of het Tropenmuseum in Amsterdam. Onze uitjes waren altijd heel gezellig en worden dus tot op heden geprolongeerd!

De dag begon goed, want mijn vader kwam aan met een prachtig Bavaria-ontbijtservies uit de jaren ’20. Het is subtiel en elegant, en toch enorm chique.

P1050844

Lang konden we er niet naar blijven kijken, want we moesten als een haas naar de Eerste Sweelinckstraat in de Pijp, naar Little Collins, een charmant Australisch tentje waar we een vorstelijke lunch gingen nuttigen.
We namen een Ierse cider en een Virgin Mary, de gekuisde versie van een Bloody Mary, waarover later in dit stuk meer. Mijn vader besloot tot de porkbelly met komkommersalade en ik besloot het te wagen op de gepocheerde eieren met hollandaisesaus en spinazie en ham. Gepocheerde eieren heb ik leren kennen in Frankrijk, bij de familie Mazilu in Tours, toen ik daar een talencursus deed. Het waren de allerliefste gastouders die je je kunt voorstellen. Op een dag zette mevrouw Mazilu ons gepocheerde eieren met dragon voor. Om eerlijk te zijn was het een nogal slijmerig geheel. Vriendin M. en ik aten het met lange tanden dapper op en zeiden in ons beste Frans dat het heerlijk was. Waarop we het natuurlijk nóg een keer kregen…
En dat was dus mijn eerste én laatste ervaring met het gepocheerde ei. Sinds zondag ben ik als een blad aan de boom omgedraaid: wanneer de eieren de juiste gaarheid hebben is het een heel delicaat gerecht. De eieren smolten in mijn mond, samen met de spinazie en de ham en die saus…Jam, jam, jam en nog eens jam. Ook de porkbelly smolt op je tong. Je kunt je voorstellen dat wij zeer goed gevuld op pad gingen. We maakten een wandeling richting het Rijksmuseum. Daar eenmaal aangeland sprongen de waterfietsen me opeens in het oog en besloten we ons culturele voornemen te laten varen en er een te huren. Nu is waterfietsen nog niet eenvoudig, het was zondag, dus druk met toeristen afgeladen rondvaartboten en allerhande pleziersloepen. Probeer daar maar eens tussendoor te laveren met je onbestuurbare waterfiets! Gelukkig bewees mijn vader ook nu weer een zeer behendig chauffeur te zijn en zo kwamen we dan, na een mooie tocht over de Amsterdamse grachten, aan bij ons eindpunt: het Anne-Frank museum. Van al dat getrap (ja, het is zwaar hoor!) hadden we natuurlijk enorme dorst gekregen. We besloten bij Spanjer en van Twist neer te strijken, en keken glunderend onder het genot van een koud biertje en een schaaltje bitterballen naar andere waterfietsers, die zich een slag in de rondte trapten. Heerlijk.
Hierna waren we voldoende opgeladen om richting de Zeedijk te wandelen en voor ons diner aan te schuiven bij Nam Kee. Hier kom je echt alleen om te eten, en verder niks. Het interieur is echt verbazingwekkend sfeerloos, met grijze muren zonder ramen en schrille spaarlampverlichting. Maar ze serveren prima loempia’s en goeie bami met verse groenten, het leek een soort paksoi, maar dan heel fijn, heel smakelijk en sappig.
Voor koffie en een toetje togen we naar Tofani, aan de Nieuwmarkt, échte Italiaanse koffie en écht Italiaans ijs. En zo vloog de dag voorbij…

…En binnen no-time was het maandagochtend. Ik sprong enthousiast uit bed om mijn servieskast eens grondig uit te soppen en te herinrichten met het schitterende servies. Vervolgens kon ik het niet laten om de keukenkastjes eens onder handen te nemen, geen overbodige luxe trouwens. Besloten om een bescheidener voorraadkast aan te leggen, dat is heden ten dage helemaal niet meer nodig met de winkels die altijd open zijn en bovendien zie je veel beter wat je nog allemaal hebt. Na dit gesop kon ik meteen weer aan de slag in mijn schone keuken. Vriendin S. kwam eten en ik besloot haar eens te trakteren op een gezellig dinertje, voorafgegaan door een Virgin Mary, die ik schaamteloos kopieerde van Little Collins, inclusief saté-prikker met augurkje en citroenschijfje (behalve het olijfje, want die had ik even niet). Erbij maakte ik makreelmousse. Helaas had ik besloten om er dun gesneden augurkjes in te doen, die natuurlijk in de spuitmond bleven steken toen ik het mengsel op geroosterde stokbroodjes wilde spuiten. Dat kan ik jullie dan weer besparen!

P1050858
P1050859

Hieronder de recepten:

Virgin Mary

Voor 2 personen

1 stengel bleekselderij
300-400 ml tomatensap
tabasco (naar smaak, het moet een beetje pittig zijn, maar niet zo dat de vlammen uit je mond slaan)
een snufje zeezout

Bereiding:
Doe alles in de blender en schenk in cocktailglazen, of andere feestelijke glazen. Garneer met een stengeltje bleekselderij, een cocktailprikker met olijf, augurkje en schijfje-citroen. Je kunt er ijsblokjes in doen, dat deden ze bij Little Collins, maar ik merkte dat ze vrij snel smolten en dat gaat ten koste van de smaak. Zet het mengsel liever in de blenderbeker even in de vriezer, een minuutje of 20 en doe er dan nog één of twee ijsblokjes in.

Makreelmousse

een halve gerookte makreel
1 eetlepel mayonaise
een paar druppels tabasco
wat sap van een halve limoen
een snufje witte peper en zeezout
3 zure augurkjes, of een theelepel kappertjes
eventueel wat roomkaas, voor de stevigheid van de mousse
50 ml opgeklopte slagroom

Bereiding:
Doe alle ingrediënten, behalve de slagroom in de blender en maal fijn. Schep dan heel luchtig de slagroom erdoor. Proef en breng verder op smaak. Zet het nog een half uurtje in de koelkast, zodat het even op kan stijven. Schep het mengsel in een spuitzak en spuit mooie roosjes op geroosterde stokbroodjes of een toastje. Je kunt de mousse ook gewoon met een theelepel op de broodjes doen, als je geen zin hebt in gedoe met een spuitzak, of zoals ik dus te groot gesneden augurkjes door het mengsel deed. Garneer met een dun plakje komkommer.

Hierna maakte ik de feestelijke risotto (zie blogarchief juli). Als toetje aten we fantastische torta della Mama, een cake-taart met aardbeien en slagroom. Het recept en de bereiding hoop ik binnenkort op dit blog te kunnen zetten, als Mámá haar bakgeheimen wil prijsgeven…