Getagd: Le Fou Fow

Oogst

P1050116
P1000706
P1000733
P1000856
P1040700

De herfst is een schitterend seizoen. Het is het moment waarop we langzamerhand weer steeds meer naar binnen gaan. Na moeizaam afscheid te hebben genomen van de zomer, heeft de herfst mijn vertrouwen weten te winnen, met haar geuren en kleuren. De herfst laat me zien wat er allemaal al ís en dat de rest vanzelf wel zal komen.
En wat is het eigenlijk fijn, om je daaraan over te geven. Op zaterdag vierde ik een gezellig pancakefeestje bij vriendin S., op zondag schoof ik met vriendin E. aan bij Le Fou Fow, voor een overheerlijke kom noedelsoep, op basis van een bouillon van zeewier en shiitake, voorafgegaan door zalige, zijdezachte gyozu (deegpakketjes gevuld met fijne groenten en vlees). Het eten werd begeleid door een royale pot groene thee, geserveerd in authentieke pot.
Eenmaal weer thuis mijn hart laten vullen door Marije Vogelzang, die erin slaagt om op unieke wijze design en eten met elkaar te combineren, en met een prachtige installatie mensen met elkaar verbindt. Ontroerend. Ik vertel er verder niks over, ga kijken! En als je daarna geinteresseerd bent in meer kunst: kijk dan op mijn kersverse blog Hearthistories, die gaat over kunst en aanverwante zaken. Dan nu ter afsluiting een klein gedichtje:

De Herfst

De herfst nodigt me uit
naarbinnen te komen,
van daaruit naarbuiten te kijken,
te genieten van haar kleurenpracht.

De herfst herinnert ons aan
vergeten dromen
dat het nu tijd is ze wakker te maken
en het gezaaide te oogsten.

***
DK©, 21 september 2013

Japans Feestje

okinawa-islands-japan-001

Eigenlijk had ik al 2 dagen geleden mijn verhaal over Marsepien, mijn logeeradres in Drenthe willen posten. Het kwam er niet van, omdat ik zo druk was. Druk met het oppeuzelen van goddelijke gerechten, die mij voorgezet werden door anderen. Dinsdag at ik de zeer prettig verslavende Indiase curry van Arnoud, waarover later meer.
Gisteravond was ik bij Elisabeth, die mij een authentiek en uitgebreid Japans diner voorzette. Ik heb geen foto’s, want ik had het heel erg druk, met eten en genieten welteverstaan! Ik hoop dat jullie je een voorstelling kunnen maken. Om te beginnen kreeg ik edamame een heel origineel en smakelijk borrelhapje: verse sojaboontjes, kortgekookt en op smaak gebracht met wat zout . De boontjes hebben een aangename bite en je kunt ze zo uit de peul in je mond drukken!
Vervolgens kreeg ik verse miso-soep op basis van zelfgetrokken dashi (bouillon). Elisabeth vertelde me dat ze in Japan zowel bij het ontbijt, als de lunch als het avondeten beginnen met miso-soep, het heeft namelijk een reinigende werking. Het was een zalig soepje met een volle smaak, en ik voelde me onmiddellijk heel gezond! Toen kwam er nog gepekelde komkommer met gember op tafel, gepekelde cherry-tomaatjes, verse rijst met sake en gember, sperzieboontjes die gewenteld waren in een soort sesam-suikerpasta, heerlijke zoete pompoen met witte sesamzaadjes en als hoofdgerecht verse makreel met soja-sake saus. Alles werd in stijl opgediend, in mooie kommetjes en op traditionele vierkante bordjes en natuurlijk aten we met stokjes.
En ondertussen kletsten we honderduit. Zo kwamen we erachter dat we allebei fan waren van Dun Yong, de toko aan de Zeedijk/Gelderse kade waar je bij Le Fou Fow asociaal goddelijke ramen-(spreek uit: la-men) noedelsoep kunt eten, bereid door een hele sympathieke en zeer geconcentreerde kok. De bediening is enorm vriendelijk en je krijgt een royale kom, goedgevulde soep op basis van krachtige kippenbouillon of zeewier (vega). Erbij kun je heerlijke gyozu bestellen, dumplings met vlees of zeewier (vega). Je kunt frisdrank bestellen, maar groene thee in een mooie, traditionele pot is leuk! De sfeer is gemoedelijk en een leuke mix van Aziaten, toeristen en allerlei andere mensen die hier toevallig tegenaan lopen. Er is leuke, gevarieerde muziek van de iPod/Phone van de kok. De toko zelf is zeer de moeite waard: een enorm assortiment aan verse Aziatische producten, maar je kunt er ook bamboe-stoommandjes, wokken en prachtig servies kopen. Hoog op mijn eigen verlanglijstje staat het volgen van een Aziatische workshop, die in de kookstudio van Dun Yong georganiseerd worden. Klik hier voor meer informatie.
Terug naar de Japanse avond, die afgesloten werd met Japanse groene thee en een soort bolletje van rode-bonenpasta met daaromheen een wit laagje met zwarte sesamzaadjes. Het was de perfecte afsluiting van een perfecte avond! Wellicht kan ik Elisabeth in de toekomst nog wat geheimen ontfutselen over de Japanse keuken…

Voor wie niet zo geïnteresseerd is in de Japanse keuken maar wel in de Japanse sfeer, kijk dan eens naar de aflevering van Close-Up waarin Tadao Ando, een briljante Japanse architect centraal staat. Hij werkt veel met beton, een bouwmateriaal wat doorgaans niet zo inspirerend lijkt, maar zijn ontwerpen en vooral zijn gedachtegoed en gevoel daarachter plaatsen dat in een heel ander daglicht. Tot zover dit spontane uitstapje naar Japan, morgen écht meer over Marsepien en charmante Drentse winkels…

Foto: Alamy via http://www.theguardian.com/travel/2010/jan/31/japan-okinawa-islands