Getagd: Amsterdam

Pasta Facile

Klik HIER voor het volledige artikel mét foto’s!

Het lijkt wel alsof ik me in Italië bevind: overal om me heen hoor ik Italiaans: in de stad, en zelfs toen ik gister voor pampus lag (letterlijk) aan het IJsselmeer. Wisten jullie dat Pampus een eiland is in de voormalige Zuiderzee, en dat schepen daar dus letterlijk voor Pampus lagen? Dit weekend werd ik van dit feit op de hoogte gebracht door mijn vader, die, hoewel hem de officiële titel nooit is toegedicht, voor mij toch een ware professor is!
De Italiaanse koorts uitte zich vandaag actief in het kopen van een schitterende Italiaanse glazen kan met bijbehorende glaasjes, aangeschaft op de Noordermarkt. Met de bedienende mannen van de kraam nog wat extra aandacht besteed aan mijn Toscaanse droom, die waarheid zal worden, hoewel nog onbekend binnen welk tijdsbestek. Omdat ik dus in Toscane ga wonen, en ik Amsterdam en de Noord-Hollandse landschappen en wolkenluchten dan enorm zal missen, ben ik vandaag begonnen een fotoserie te maken in de weilanden bij Ransdorp, en heb ik zelf de penseel weer eens ter hand genomen, hopende dat tegen de tijd dat ik echt zuidwaarts zal afreizen er voldoende materiaal is waar ik vanuit mijn Toscaanse landgoed af en toe deemoedig naar kan turen.

Van al deze avonturen kreeg ik reuze trek, die thuis onmiddellijk gestild moest worden met een
snelle, simpele pasta (facile betekent makkelijk, spreek uit: faatsjiele). Met een kwartier te realiseren, en met de trek die uw schrijfster had gekregen na al die verse buitenlucht binnen het kwartier verorberd.

2 personen
1-2 courgettes (probeer biologische te kopen, die zijn kleiner en daardoor smakelijker en minder zompig)
een bosje verse (wilde) oregano, een mix van salie, tijm en oregano mag ook
1-2 teentjes verse knoflook
zeezout (van goede kwaliteit, bijvoorbeeld de vlokken van Maldon)
zwarte peper uit de molen

Nog even een kleine notitie: gebruik voor dit gerecht, zoals voor alle simpele (Italiaanse) gerechten producten van goede kwaliteit, doe het echt, want je proeft het verschil!!!

Bereiding
1. Was de courgette(s) en snij in plakken van ongeveer 1cm dik (als de courgette heel dik is, over de lengte doorsnijden en dan plakken maken).
2. Water opzetten voor de pasta en in gezouten water gaarkoken volgens de aanwijzingen op de verpakking.
3. Knoflook fijnhakken.
4. Pan met dikke bodem op het vuur, beetje olijfolie erin, takje oregano, teentje knoflook en dan courgette meebakken.
5. Nu royaal oreganoblaadjes toevoegen en de courgette bakken onder voortdurend omscheppen.
6. Pasta afgieten, en goed met de courgettes en oregano omscheppen. Op smaak brengen met wat zwarte peper en zeezout, een scheutje extra olijfolie van goede kwaliteit toevoegen en nog wat extra verse oregano.
7. Opdienen in een mooi diep bord en genieten van deze hemelse eenvoud. Het bord dat je hier op de foto ziet is niet Italiaans, maar wel heel geschikt voor pasta, waarover Hans (de man waar ik de Italiaanse kan kocht) het roerend eens waren.

Wil je dit gerecht wat chiquer maken?-Je kunt zelfgedraaide pasta maken. Dan duurt het natuurlijk wel wat langer, het recept hiervoor zal ik binnenkort op dit blog prijsgeven.
-Je kunt er heel lekker kip van de bbq bij eten, of serveren met involtini (rolletjes van lapjes kip- of varkensvlees, met een plakje pancetta en wat van de kruiden die je ook voor de pasta gebruikt, zoals oregano en salie, eventueel wat rozemarijn of tijm). Binnenkort het recept op dit blog!

Klik HIER voor het volledige artikel mét foto’s!

Mi rilasso…

Klik HIER voor het volledige artikel mét foto’s!

De zomer is mijn favoriete seizoen. Dat komt misschien omdat ik in de zomer geboren ben, of omdat de stad in de vakantie een stuk rustiger is. Eén ding is zeker: de zomer brengt me tot rust . Het lijkt wel alsof de zomer zonder woorden zegt: alles komt vanzelf goed, ook als je niet achter alles aanzit en overal bovenop zit… en wat voel ik me gelukkig als ik daaraan toegeef!
Zoals vanmiddag, toen ik onderweg was naar La Boutique del Caffe Torrefazione in de Pijp, om mezelf te trakteren op de beste koffie van de stad. Onderweg genoot ik van de warme wind die door mijn haren blies, terwijl ik rustig door het verkeer navigeerde.
Op het terras dat middenin de Eerste Jacob van Campenstraat ligt, bestel ik een espresso shakerato, die Daniele, de eigenaar, hoogstpersoonlijk aan tafel maakt. Espresso met gecruncht ijs in de mengbeker en shaken maar. Chiquere koffie bestaat niet: de shakerato wordt geserveerd in een cocktailglas, met een klein kopje panna montata (slagroom) erbij.
Tel hierbij op de relaxte jazzmuziek en de mensen van allerlei pluimage die voorbij komen en de jonge kat die zich alle aandacht die ze krijgt, loom laat aanleunen.
Probeer het zelf, vooral als je, zoals ik, af en toe even niet weet hoe je jezelf tot rust kunt brengen: een uurtje koffiedrinken op deze plek en je voelt je als herboren!

Kijk voor meer informazione op de verzorgde, goed bijgewerkte en zeer aanlokkelijke Facebookpagina.

Molte grazie, Daniele!

Klik HIER voor het volledige artikel mét foto’s!

R.U.S.T.©

P1060714
Toen ik eindexamen had gedaan en ik was geslaagd, kreeg ik van vrienden van mijn ouders een kaart met de tekst zoals die hier in de titel staat. Rust©. Op de kaart stond een mooie afbeelding van een bebost, bergachtig, groen landschap, misschien was er zelfs een waterval bij. Intens genoot ik van een enorm geluksgevoel, van mijn vrijheid, tot het tijd werd de draad op te pakken en de collegebanken in te gaan. Die overgang was moeilijk, omdat mijn oude schoolstress onmiddellijk weer ontvlamde en ik mijn vers vergaarde vrijheidsgevoel door mijn vingers voelde glippen. Gelukkig maakte ik al snel nieuwe vrienden en verhuisde ik naar een paar maanden op en neer reizen naar Amsterdam. Mijn Amsterdam, dat was het eigenlijk meteen, als ik in het weekend naar mijn ouders in Delft was geweest en op zondagavond Amsterdam Centraal binnenreed voelde ik: ik ben weer thuis.
Toen ik afgelopen maandag na de kookles naar huis fietste, besloot ik dat het tijd werd om, jawel, voor het eerst in de tien jaar dat ik hier nu woon, om onder het Rijksmuseum door te fietsen. Een magische ervaring, misschien juist, omdat ik het zo spontaan deed. Het licht buiten was mooi, en alles werd stil.

Stilte

Stilte is fijn, hoewel we er vaak bang voor zijn, de stilte op willen vullen met woorden, dingen doen, geluiden maken, afleiding en amusement op te zoeken. En daar is niets mis mee, want daarin ligt die stilte soms juist besloten. Vorige week zondag was ik met mijn moeder naar Shirma Rouse in het Tobacco theater. Shirma verzorgde met een enorme dosis liefde en een heel team een fantastische avond. En reken maar dat Shirma niet alleen zorgt dat je maag gevuld wordt met heerlijk eten, ze zorgt ook voor je ziel. De eerste noot die ze aansloeg kwam meteen binnen. In mijn hart, welteverstaan. En toen ze ook nog begon te praten over de dingen van het leven en daarbij Jennifer Lynn uitnodigde om dat dan weer in de mooiste liederen (Imagine, Halleluhjah) te bezingen, hield ik het niet meer. Gelukkig lagen er enorme servetten, die ik bij de hand moest blijven houden toen Alain Clark het podium ook nog besteeg (Change Will Come). 24 maart is er weer een editie van Shirma’s Soulkitchen en ik kan alleen maar zeggen: koop nú een kaartje en ga!!!

Ontspanning

De volgende dag merkte ik dat Shirma’s soulmassage nog flink doorwerkte, en nog even extra aangevuld werd met een supergezond sapje van the one and only Sapkoning Jay, die je voorziet van een enorme portie energie uit zijn groene hart. En zo kabbelde de week verder, en belandde ik op donderdag met vriendin E. eindelijk bij ‘dat ene authentieke Italiaanse koffietentje’. Ik raad jullie allemaal aan, om, als je toch al in Amsterdam bent voor Shirma, een nachtje te blijven slapen en de volgende dag hier koffie te halen. De winkel is van Daniele Palma, een vriendelijke, grote Italiaan met diepe basstem. Hij zet koffie zoals alleen Italianen dat kunnen: zonder één spoortje bitterheid, met veel liefde gezet en zonder hyper -help-ik-heb-koffie-gedronken-effect. We krijgen er zomaar nog een smaakvol zelfgemaakt koekje bij, en een hartje in ons cappuccino-schuim. Kijk meteen even op de facebook-site, die er zeer charmant en aanlokkelijk uitziet, en wist je dat er koekjes bestaan die ‘occhi di bue’ heten? Voornemen: studeren op mijn Italiaans en in mijn beste Italiaans, op mijn allercharmantst, het recept hiervan proberen te ontfutselen!
Daarna begeven we ons naar de Taart van m’n Tante, waar we ons tegoed doen aan een stuk chocoladetaart, geserveerd met zalige room en friszure aalbessen. Thuis zet ik de relaxte stemming voort met vers brood en vleeswaren van Bella Storia, en terwijl ik door het boekje van Fattoria la Vialla blader (bestel hier hun producten, ze zijn goddelijk!), komen al mijn (Italiaanse) dromen weer tot leven.

P1060728
P1060730
P1060731

Liefde

En zo suddert mijn hart verder het weekend in. En omdat ik zo fijn sudder, neem ik zaterdag wat sudderlapjes mee van de markt (waarop, na geheime bereiding de smaakpapillen feestend door mijn mond buitelen).
Op zondag blijf ik lekker de hele dag lekker in mijn pyjama, bladerend door prachtige kookboeken nip ik van koffie met een meesterlijke schuimkraag en hap ik in de zanderige koekjes die ik bakte volgens het recept van de oma van Janneke Vreugdenhil, die vanuit de hemel een oogje toeknijpt, omdat ik lichte in plaats van witte basterdsuiker gebruik.

P1060746
P1060737

En ik maak ook nog appelmoes (zie het recept op HARTGEKOOKT4kids) én eindelijk, dat wilde ik al de hele winter: gestoofde rode kool met appeltjes. Alles deed ik op mijn dooie gemak, met ál mijn aandacht. En wat is dat heerlijk! Wat is het fijn om ontspannen te zijn, ervan te genieten dat anderen de deur naar je hart feilloos weten te vinden, het even optillen en het in het licht zetten, wat het verdient. Want liefde (én rust!) verdienen we, allemaal!

En nú: koffie, mét koekjes!

Voor ongeveer 20 koekjes

P1060739

200 gram witte bloem
100 gram witte (of lichte) basterdsuiker
150 gram boter, op kamertemperatuur in blokjes

Zet alvast een bakplaat klaar die je met bakpapier bekleed. Verwarm de oven voor op 120 graden.

Kneed alle ingrediënten snel met koele hand door elkaar. Verdeel het deeg in bolletjes ter grootte van een walnoot en druk die iets plat met de tanden van een vork, zodat er mooie voren ontstaan.
Bak de koekjes vervolgens:
15 minuten op 120 graden; daarna
15 minuten op 150 graden; daarna
15 minuten op 170 graden.

Even af laten koelen op een rooster, ondertussen koffie of thee zetten en dan gauw een hap nemen van je nog warme koekjes!

Als je met je kinderen liever de koekjes uit wil steken kan dat ook: rol het deeg dan uit tot ongeveer 1 cm dikte. Hou de koekjes dan wel goed in de gaten, het kan zijn dat de laatste ronde van 170 graden niet nodig is (omdat de koekjes dunner zijn en sneller garen).