R.U.S.T.©

P1060714
Toen ik eindexamen had gedaan en ik was geslaagd, kreeg ik van vrienden van mijn ouders een kaart met de tekst zoals die hier in de titel staat. Rust©. Op de kaart stond een mooie afbeelding van een bebost, bergachtig, groen landschap, misschien was er zelfs een waterval bij. Intens genoot ik van een enorm geluksgevoel, van mijn vrijheid, tot het tijd werd de draad op te pakken en de collegebanken in te gaan. Die overgang was moeilijk, omdat mijn oude schoolstress onmiddellijk weer ontvlamde en ik mijn vers vergaarde vrijheidsgevoel door mijn vingers voelde glippen. Gelukkig maakte ik al snel nieuwe vrienden en verhuisde ik naar een paar maanden op en neer reizen naar Amsterdam. Mijn Amsterdam, dat was het eigenlijk meteen, als ik in het weekend naar mijn ouders in Delft was geweest en op zondagavond Amsterdam Centraal binnenreed voelde ik: ik ben weer thuis.
Toen ik afgelopen maandag na de kookles naar huis fietste, besloot ik dat het tijd werd om, jawel, voor het eerst in de tien jaar dat ik hier nu woon, om onder het Rijksmuseum door te fietsen. Een magische ervaring, misschien juist, omdat ik het zo spontaan deed. Het licht buiten was mooi, en alles werd stil.

Stilte

Stilte is fijn, hoewel we er vaak bang voor zijn, de stilte op willen vullen met woorden, dingen doen, geluiden maken, afleiding en amusement op te zoeken. En daar is niets mis mee, want daarin ligt die stilte soms juist besloten. Vorige week zondag was ik met mijn moeder naar Shirma Rouse in het Tobacco theater. Shirma verzorgde met een enorme dosis liefde en een heel team een fantastische avond. En reken maar dat Shirma niet alleen zorgt dat je maag gevuld wordt met heerlijk eten, ze zorgt ook voor je ziel. De eerste noot die ze aansloeg kwam meteen binnen. In mijn hart, welteverstaan. En toen ze ook nog begon te praten over de dingen van het leven en daarbij Jennifer Lynn uitnodigde om dat dan weer in de mooiste liederen (Imagine, Halleluhjah) te bezingen, hield ik het niet meer. Gelukkig lagen er enorme servetten, die ik bij de hand moest blijven houden toen Alain Clark het podium ook nog besteeg (Change Will Come). 24 maart is er weer een editie van Shirma’s Soulkitchen en ik kan alleen maar zeggen: koop nú een kaartje en ga!!!

Ontspanning

De volgende dag merkte ik dat Shirma’s soulmassage nog flink doorwerkte, en nog even extra aangevuld werd met een supergezond sapje van the one and only Sapkoning Jay, die je voorziet van een enorme portie energie uit zijn groene hart. En zo kabbelde de week verder, en belandde ik op donderdag met vriendin E. eindelijk bij ‘dat ene authentieke Italiaanse koffietentje’. Ik raad jullie allemaal aan, om, als je toch al in Amsterdam bent voor Shirma, een nachtje te blijven slapen en de volgende dag hier koffie te halen. De winkel is van Daniele Palma, een vriendelijke, grote Italiaan met diepe basstem. Hij zet koffie zoals alleen Italianen dat kunnen: zonder één spoortje bitterheid, met veel liefde gezet en zonder hyper -help-ik-heb-koffie-gedronken-effect. We krijgen er zomaar nog een smaakvol zelfgemaakt koekje bij, en een hartje in ons cappuccino-schuim. Kijk meteen even op de facebook-site, die er zeer charmant en aanlokkelijk uitziet, en wist je dat er koekjes bestaan die ‘occhi di bue’ heten? Voornemen: studeren op mijn Italiaans en in mijn beste Italiaans, op mijn allercharmantst, het recept hiervan proberen te ontfutselen!
Daarna begeven we ons naar de Taart van m’n Tante, waar we ons tegoed doen aan een stuk chocoladetaart, geserveerd met zalige room en friszure aalbessen. Thuis zet ik de relaxte stemming voort met vers brood en vleeswaren van Bella Storia, en terwijl ik door het boekje van Fattoria la Vialla blader (bestel hier hun producten, ze zijn goddelijk!), komen al mijn (Italiaanse) dromen weer tot leven.

P1060728
P1060730
P1060731

Liefde

En zo suddert mijn hart verder het weekend in. En omdat ik zo fijn sudder, neem ik zaterdag wat sudderlapjes mee van de markt (waarop, na geheime bereiding de smaakpapillen feestend door mijn mond buitelen).
Op zondag blijf ik lekker de hele dag lekker in mijn pyjama, bladerend door prachtige kookboeken nip ik van koffie met een meesterlijke schuimkraag en hap ik in de zanderige koekjes die ik bakte volgens het recept van de oma van Janneke Vreugdenhil, die vanuit de hemel een oogje toeknijpt, omdat ik lichte in plaats van witte basterdsuiker gebruik.

P1060746
P1060737

En ik maak ook nog appelmoes (zie het recept op HARTGEKOOKT4kids) én eindelijk, dat wilde ik al de hele winter: gestoofde rode kool met appeltjes. Alles deed ik op mijn dooie gemak, met ál mijn aandacht. En wat is dat heerlijk! Wat is het fijn om ontspannen te zijn, ervan te genieten dat anderen de deur naar je hart feilloos weten te vinden, het even optillen en het in het licht zetten, wat het verdient. Want liefde (én rust!) verdienen we, allemaal!

En nú: koffie, mét koekjes!

Voor ongeveer 20 koekjes

P1060739

200 gram witte bloem
100 gram witte (of lichte) basterdsuiker
150 gram boter, op kamertemperatuur in blokjes

Zet alvast een bakplaat klaar die je met bakpapier bekleed. Verwarm de oven voor op 120 graden.

Kneed alle ingrediënten snel met koele hand door elkaar. Verdeel het deeg in bolletjes ter grootte van een walnoot en druk die iets plat met de tanden van een vork, zodat er mooie voren ontstaan.
Bak de koekjes vervolgens:
15 minuten op 120 graden; daarna
15 minuten op 150 graden; daarna
15 minuten op 170 graden.

Even af laten koelen op een rooster, ondertussen koffie of thee zetten en dan gauw een hap nemen van je nog warme koekjes!

Als je met je kinderen liever de koekjes uit wil steken kan dat ook: rol het deeg dan uit tot ongeveer 1 cm dikte. Hou de koekjes dan wel goed in de gaten, het kan zijn dat de laatste ronde van 170 graden niet nodig is (omdat de koekjes dunner zijn en sneller garen).

HARTGEKOOKT!4kids

P1060707
P1060703
P1060706
P1060619
P1060630
P1060622
P1060667

Op 20 januari van dit jaar gaf ik voor het eerst sinds lange tijd weer kookles. Gewoon, omdat ik op een ochtend wakker werd en ik daar zin in had! Inmiddels zitten de eerste 5 lessen er alweer op. En hoewel het soms heel hard werken is, bestaat er geen groter cadeau dan een groep kinderen die je met stralende ogen aankijken en zo blij zijn dat ze kookles krijgen. Hun juf vertelde me dat ze op maandagochtend al zitten te popelen, en dat ze hopen dat de juf maar niet ziek is vandaag…

Voor de kookles werk ik zoveel mogelijk met lokale, verse producten van kleine winkeliers. Pannekoekenmeel dat door bakkerij Uprising zelf wordt samengesteld, Nederlandse appels en peren zo van de boerderij via Flesch Records, bekers voor verse smoothies kwamen van Jay’s Juices en La Fruteria.
Het uitgangspunt van de lessen is dat de kinderen niet alleen leren hoe je de recepten maakt, maar vooral waar de ingrediënten vandaan komen, wat de seizoenen zijn én hoe je lichaam werkt.

Al sinds ik in 2009 met HARTGEKOOKT begon, wil ik van al mijn inspiratie een kookboek maken, en mijn doel is, dat dat er dit jaar nu eindelijk ook écht komt. Voor kinderen, voor ouders én voor leraren, zodat we iedereen ontdekt hoe leuk samen koken is en hoe fijn het is om het samen op te eten.
Zowel voor kinderen, jongeren en volwassenen is het belangrijk dat we weer opnieuw leren om oorspronkelijk te eten. De glutenallergie die momenteel nog steeds groeiende is, komt wellicht niet door het werkelijk allergisch zijn voor gluten, maar door alle modificaties van onze granen, en de toevoegingen die we gebruiken om het brood zogenaamd beter te maken. Klik HIER voor een schokkende reportage over broodverbeteraar L-cysteine (dat vooral gewonnen wordt uit Chinees haar). Opmerkelijk is dat een bakker die zelf deze broodverbeteraar gebruikt, bij het proeven het brood het liefst uit zou spugen…
De tijd van de ongebreidelde welvaartsgroei is nu echt voorbij, we kiezen al steeds meer voor het pure, authentieke en kleinschalige. En daarbij hoort ook onderwijs voor kinderen, dat ze niet alleen bewust maakt van hun hoofd dat sommetjes kan maken, maar ook van hun lichaam, want dat moet de energie leveren voor alle geestelijke uitdagingen.

Kijk op HARTGEKOOKT!4kids voor meer informatie, foto’s en ideeën!

Meer dan vis

P1060677

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een bericht de digitale snelweg opstuurde, dit is om precies te zijn mijn eerste van dit jaar, dat alweer 1,5 maand oud is. Het jaar begon met een flinke week ziek op bed, en deze week kreeg een geniepig buikgriepvirusje mij flink te pakken, laten we zeggen dat er een flinke innerlijke schoonmaak is gehouden, want de bedoeling van dit blog is dat ik jullie eetlust aanwakker…

Het maffe is, dat al vrij snel ‘na de grote schoonmaak’ mij weer allerlei etenswaren voor ogen kwamen die ik in de toekomst weer tot me zou mogen nemen. Zo zwommen er enorme, sappige roze zalmen aan mijn geestesoog voorbij, op de voet gevolgd door enorme manden met knapperige kleine Elstar-appeltjes. Ondertussen lagen er ook nog wat chocolaatjes in de koelkast, die ik, omwille van mijn arme ingewanden tot nog toe heb kunnen weerstaan.
Vanmorgen viel ik zowat tegen de vlakte omdat ik al een paar dagen heel weinig had gegeten en die microscopisch kleine vriend die ergens rondzwierf en in mij, mij helemaal binneste buiten had gekeerd en me daarbij beroofd had van al mijn voorraden, besloot ik dat ik eerst iets moest eten, en daarna wat alarmnummers in moest toetsen, van de plaatselijke bakker voor een Pain de Campagne (een licht, zacht, wit brood) tot lieve vriendin S. die tot mijn blijdschap naar de markt bleek te gaan. Want hoeveel zin ik ook in sommige dingen had, de markt (normaal 5 minuten fietsen) leek nu kilometers ver weg, en dan die wind!

Het halve brood werd in ongeveer een half uur tijd weggewerkt, en de boodschappen arriveerden via de lieve S. en mini-hulpbezorgster L. En wat is het toch fijn, om goeie buren te hebben, die óók nog vrienden zijn!

Goed, genoeg gekletst: op naar het recept: ik heb gestoomde zalm gegeten met kortgewokte spinazie, linzen en een yoghurt-muntsausje. En het smaakte me toch, mmmmmm! Dit ga ik weer vaker maken. Het is ontleend aan een recept van Jamie Oliver, die mij sinds jaar en dag vers heeft leren koken. Toen ik 16 was kocht ik zijn eerste boek, en ik weet dat zelf pesto maken toen nog heel bijzonder was! Dankjewel Jamie, voor het verspreiden van je liefde en kennis over vers eten! Dit recept is razendsnel, als je de linzen niet meerekent, staat het binnen een half uur voor je neus te geuren!

Gestoomde zalm met wilde spinazie

Voor 1 persoon
1 moot goede, schone zalm van 150-200 gram (ga naar een goeie visboer, bijvoorbeeld Meer dan Vis)
3-4 ons wilde spinazie (let op: dit lijkt veel maar het slinkt als een gek!)
1 teentje knoflook, in dunne plakjes
100 gram linzen (uit blik, of zelf gekookt, dat duurt 30-40 minuten, gebruik bijvoorbeeld Puy, die koken niet stuk)
1 citroen
olijfolie

voor het sausje:
4 flinke eetlepels yoghurt
een kneepje citroensap
versgemalen zout en peper
1,5 theelepel gedroogde munt

Bereiding:
1. Kook eerst de linzen gaar als je verse linzen gebruikt. Zet ze in een laagje koud water op, met een deksel op de pan. Kijk af en toe of er nog genoeg water inzit, want de linzen zuigen zich vol.
2. Was de spinazie grondig in de gootsteen en verwijder de dikke stelen.
3. Maak ondertussen het sausje, meng alle ingredienten en proef, moet er nog iets bij?
4. Doe een laagje water in onderin een stoompan, bestrooi de zalm aan weerszijden met zout en peper, en leg de zalm op 2 schijfjes citroen (citroen doet vis garen en geeft bovendien een lekkere frisse smaak). Reken op 11-14 minuten voor een moot van 180 gram, en kijk af en toe even. Ik liet het water eenmaal aan de kook zachtjes pruttelen, misschien gaat het bij jou sneller of langzamer, maar laat die arme vis niet droog worden, want dat is zonde!
5. Terwijl de zalm stoomt, snij je de knoflook in plakjes en zorg je dat alles klaarstaat om op te maken (dus ook een schijfje citroen op je bord om er straks overheen te sprenkelen.
6. Als de zalm bijna klaar is, verhit je de wok of grote koekenpan op hoogvuur, giet een scheutje olijfolie erin, voegt knoflook toe (niet bruin laten worden, hij moet alleen de olie aromatiseren) en tot slot de spinazie, die je al omscheppend in 1-2 minuten zult zien slinken. Meteen het vuur uit, linzen erdoorscheppen, wat citroensap.
7. Schep de spinzie en linzen op de borden, daaroverheen een beetje yoghurtsaus en leg daarop de zalm. Geniet ervan!

Aanvullingen:
-in het orginele recept wordt de zalm omwikkeld met parmaham en in de oven gegaard, dit is sneller en lichter, bovendien geschikt voor de visetende vegetariers onder ons.
-gebruik als je hebt natuurlijk verse kruiden (peterselie, verse munt of wat vers basilicum). Schep deze dan een beetje door de yoghurt en op het laatst door de spinazie met de linzen.
-voor de hongerigen onder ons: gebakken (kriel)aardappels smaken hier goed bij, maar dan duurt het wel wat langer. Als je de opgegeven hoeveelheden aanhoudt, vult dit prima!)

Daily Prompt: Money for Nothing

My dream is to make a success of HARTGEKOOKT! through sharing my L.O.V.E. and passion from my H.E.A.R.T. with the children I teach, through writing mouthwatering pieces on my blog!
I like to inspire YOU, as a parent, a teacher, a student, grandma, grandpa, whoever you are, wherever you live, whatever your culture or religion is: we all need food to stay alive and I believe that food is one of the most divine yet earthly experiences that one can have. Food is made for sharing, to communicate, or to be still, it connects and brings us together in any way!!

Dankjewel, lieve koe!

P1000423

Gisteren was het zaterdag. Zaterdag vind ik de leukste dag van de week, want behalve dat ik dan lekker kan uitslapen en de luxe ervaar om de dag erna nóg een vrije dag te hebben, ga ik op zaterdag naar de Noordermarkt. Niets maakt mij gelukkiger dan het op gevoel verzamelen van verse seizoensingrediënten. Ik besloot dat het tijd was voor een goed gevulde groentesoep, met als basis een krachtige bouillon van runderschenkel. Die haal ik bij Rob Rijks, een slagersfamilie uit Twello. Klik hier voor meer informatie, ze staan ook in Den Haag en Rotterdam! Je wordt altijd aardig en vakkundig geholpen, hoe klein je boodschap ook is. Het belangrijkste is, dat ik een stukje biologisch, koe-waardig vlees koop, van een dier dat een fijn leven heeft gehad in een wei met vers en sappig gras, en dat ze de dagen voor haar einde op een dierwaardige manier heeft doorgebracht.
‘Toevallig’ zie ik dat er een college is van DWDD University met Robert Kranenborg over de koe. Het blijkt een zeer leerzaam en grappig college te zijn, het zet je ertoe aan om werkelijk na te denken over wat je koopt, waar je het koopt en hoe het vlees daar zo gekomen is. En vooral van wie? Voor ons is het heel gewoon om een wei met koeien te zien, maar bedenk eens wat ze ons allemaal geven: melk, room, ijs, boter, jassen, voetballen, schoenen, tassen en vlees. En met dat vlees wordt behoorlijk gerommeld. Niet alleen wordt het volgespoten met water en lopen we de kans medicijnen en hormonen tot ons te nemen. De slager die in het programma aanwezig is laat zien wat voor soort vlees elk deel van de koe geeft. De kogelbiefstuk bijvoorbeeld, is maar een heel klein stukje van de koe. Hoe kan het dan dat er schappen vol met kogelbiefstuk in de supermarkt liggen? Omdat er ‘verder doorgesneden wordt’ dus de delen die geen kogelbiefstuk zijn, maar wel als zodanig worden verkocht. Tsja. Je wordt genept waar je bij staat en we betalen er grif geld voor. En die arme koe, daar denken we niet meer aan, de koe is een anoniem plakje in een bakje geworden. Wij consumenten hoeven daar geen genoegen mee te nemen. Er bestaan nog altijd goeie slagers, die zelf hun dieren uitkiezen en die u wel kunnen vertellen waar het vlees vandaan komt.
Dan breekt een ongemakkelijk moment aan. De koe die Robert heeft uitgezocht, gaat naar de slacht. Met pijn in mijn hart kijk ik toe hoe Greetje uit de stal waar ze de laatste paar dagen verblijft wordt gehaald en een paar minuten later met een schok op de grond valt. De tranen springen in mijn ogen. En dit is dan nog een ‘aardige’ en kleinschalige versie… Ik denk aan mijn schenkeltje in de pan dat mij voorziet van heerlijke soep en ik denk aan de koe, die voor mij en anderen is doodgegaan. Dankjewel, lieve koe.
Nu de kerst voor de deur staat, en er ongetwijfeld weer veel vlees geconsumeerd zal worden, wil ik je toch vragen, zoals Robert dat ook doet aan het eind van het programma, stil te staan bij het dier dat voor ons geleefd heeft. En alvast een goed voornemen voor 2014: 2x per week vlees is meer dan voldoende en zoek bij voorkeur een goeie, vakkundige slager! Klik hier voor een lesje koe van Robert Kranenborg!

Hieronder het recept voor een krachtige groentesoep, danwel bouillon. Nog een idee voor goed voornemen: stop alsjeblieft met die blokjes bouillon waar E621 inzit, een smaakversterker die niet erg gezond voor je is, zeker niet in grote hoeveelheden. Neem de tijd om zelf bouillon te maken en in te vriezen of koop bio-blokjes waar deze versterker niet inzit.

P1050042

Voor 2-3 liter
1 grote biologische runderschenkel (van een goede slager!)
halve venkelknol, in dunne plakjes
3-4 smakelijke (biologische) wortels, in plakjes
1 ui, gehalveerd, in ringen
1 prei, in dunne ringetjes (het groen mag ook erbij, wel goed wassen!)
3 stengels bleekselderij (in smalle boogjes)
2-3 takjes rozemarijn
10 peperkorrels
1 chilipepertje (gedroogd, of een verse rode peper, in zijn geheel)
5-7 jeneverbessen
2 laurierblaadjes
een flinke snuf zeezout

Bereiding:
1. Snij alle groentes op de manier zoals hierboven staat aangegeven. NB: op deze foto heb ik alles in groffe stukken gehakt, maar ik vind dat de smaken krachtiger zijn als je het doet zoals ik hierboven aangeef, it’s up to U!
2. Verhit een grote soeppan en giet hier een beetje olijfolie in.
3. Voeg de groente toe, draai het vuur laag en schep een paar keer om (2-3 min.) om de smaken los te maken.
4. Leg de runderschenkel erbovenop, gooi de kruiden erbij en overgiet met 2-3 liter water.
5. Zet het vuur op zijn allerlaagst en laat minstens 2 uur, maar liever 3 uur trekken. Het water mag afgezien van een incidentele bubbel niet koken! Gebruik een warmteverdeler als het halverwege toch te hard gaat.
6. Breng op smaak met zeezout en zwarte peper.
7. Het vlees snij ik voor de bite in heel kleine stukjes en dit doe ik er weer bij.
8. Als je alleen bouillon wil: giet door een zeef, laat afkoelen en vries in (ongeveer 3 maanden houdbaar in de vriezer).

Aardappels

P1050825
Oorspronkelijk had ik me voorgenomen jullie vandaag eens een flinke portie geestelijke voeding toe te dienen, maar dat liefde door de maag gaat, heb ik mezelf vandaag wederom bewezen, en dat wil ik met jullie delen. Nu de laatste blaadjes van de bomen waaien en het vandaag voor het eerst écht Sinterklaasweer is (guur, grijs en nat) besloot ik dat het tijd werd voor stamppot. Ik kleedde me warm aan en waagde me naarbuiten, op naar de markt. Op, naar aardappels. Hoewel aardappels in de keuken veelvuldig in allerlei gerechten terugkeren, heb ik toch het gevoel dat de aardappel aandacht tekort komt. Misschien komt dat omdat hij zo is ingeburgerd, hij ís er gewoon, altijd. En dat vind ik onterecht. Er is een enorme variëteit aan soorten en ik wil jullie allemaal aanraden om, verse aardappels te gaan kopen op de markt.

P1060557
P1060563
P1060562P1060564

Bijvoorbeeld bij Sander van Jansen Aardappels. Hij staat op woensdag op het Haarlemmerplein in Amsterdam, en op zaterdag kun je hem vinden op de Lindengrachtmarkt. Alleen al om de namen wil je ze allemaal eens uitproberen: Koopman’s Blauwe, Opperdoezer Rondes, Langedijker Muizen, maar ook voor de heuse patataardappel (Agria genaamd) kun je bij hem terecht. Voor de fijnproever zijn er truffelaardappels, en romige, langwerpige aardappeltjes die met knoflook en rozemarijn onweerstaanbaar uit de oven tevoorschijn komen. Nu we het toch over knoflook hebben: vergeet de gedroogde knoflook uit de supermarkt, vergeet de paddestoelen op je tong de ochtend na je knoflookrijke maaltijd. Er bestaat verse knoflook. Uit Nederland. Nog één hint om je over te halen: de meeste knoflook die in de supermarkt ligt, is gemiddeld al 2 jaar oud, dus…

P1060561

Over tot de maag nu. Met de Koopman’s Blauwe maakte ik smeuiige, luchtige aardappelstamppot met spinazie, verse knoflook en jawel, daar zijn ze weer: worstjes!

Spinaziestamp

P1060568

Voor 2 personen
500-600 gram kruimige aardappels
500 gram wilde spinazie
worstjes (naar smaak)
2 teentjes verse knoflook
melk
nootmuskaat
witte peper & zout

1. Begin met de voorbereidingen: was de spinazie grondig en schil de aardappels.
2. Plet de knoflook door er met de platte kant van een mes op te slaan en hak fijn.
3. Zet de aardappels net onder water (zo giet je straks bijna geen water af en blijft de smaak beter behouden) en kook gaar. Zorg dat de aardappels allemaal ongeveer even groot zijn, zodat ze tegelijk gaar zijn.
4. Verhit een wok of een ruime koekenpan en giet er een beetje olijfolie in. Doe de knoflook erin, en schep goed om met de spinazie (doe het in porties als je een kleine pan hebt).
5. Giet de aardappels af en bereid ondertussen de worstjes naar keuze.
6. Verhit wat melk en maak met behulp van een pureestamper luchtige, smeuiige puree. Breng op smaak met wat witte peper, zout en nootmuskaat.
7. Hak de spinazie eventueel grof, of schep er zo doorheen.
8. Serveer met de worst en val direct aan!

-Gebruik voor dit recept absoluut wilde spinazie, die heeft grote, dikke bladeren. Van de jonge spinazie blijft niets over!

Meer weten over de aardappel? Klik hier voor een lesje hogere aardappelkunde met de Keuringsdienst van Waarde.

Fruit-Koning(in)

P1010012
Een dag zonder fruit is een dag niet geleefd, is mijn credo. Ik ben dól op fruit, in alle vormen en variaties die er bestaan. Mensen verbazen zich vaak over mijn enorme, uitpuilende fruitschaal. Ik hap kílo’s weg. In een week tijd is de schaal leeg en moeten er weer nieuwe voorraden aangerukt worden. Zoals een gulzige muis een blokje kaas verorbert, zo ben ik met fruit. Waarschijnlijk is dit, naast al mijn andere tics en rariteiten de gezondste.
Momenteel hap ik volop in sappige appels (skrunsj, tsjomp, tsjomp, skrunsj etc.), verwerk ik Rode van Boskoop (dat zijn Goudreinetachtige appels) tot moes, verdwijnen honingzoete peren spoorslags door mijn keelgat, of laat ik het sap van mandarijnen tegen mijn gehemelte spatten.
Wat exotisch fruit betreft is de ananas de laatste tijd regelmatig op de fruitschaal te vinden. Met ananas weet je het nooit, hij kan perfect rijpen op de fruitschaal, maar ze kunnen ook buitengewoon muf en raar smaken. Het is een kwestie van gevoel en geluk om de juiste te pakken te krijgen. Wel vraag ik me dikwijls af hoe het is met de mensen die tewerkgesteld worden op ananasplantages. Doorgaans betreft de herkomst van deze vrucht verre oorden, zoals Costa Rica. Een fairtrade label heb ik nog nooit kunnen ontdekken, behalve als je biologische neemt, maar die vond ik tegenvallen wat smaak betreft. En ik hou nou net zo van de zoete sappigheid, een ananas die het punt van perfecte rijpheid heeft bereikt en waarvan de smaak in de verte doet denken aan kokos, mmm.
In de Dikke van Dam schrijft Johannes dat ananas in vroeger tijden als koning van de vruchten werd beschouwd en er zelfs afbeeldingen van ananassen op dakranden, hekken en serviesgoed verschenen, als symbool van macht, welvaart en gastvrijheid. En ik vraag mij dus ten zeerste af, of onze welvaart van nu (in deze: het eten van ananas), wederom tot ons komt over de rug van andere, arme, hardwerkende mensen die voor een hongerloon ons in onze ananasbehoefte voorzien. Tips voor goede biologische, doch smakelijke ananassen zijn zéér welkom!
Voor mijn gevoel heeft de ananas een reinigende werking, en als ik nog even verder blader in de Dikke van Dam lees ik dat je wel een beetje moet oppassen met de inname van ananas: er zit namelijk bromeline in: ‘Bromeline doet gelatine uiteenvallen en maakt vlees malser, zo sterk zelfs dat het uit elkaar kan vallen als je niet oppast. […] wie in de ananas industrie werkt, moet handschoenen dragen, anders worden je handen opgegeten’. Met andere woorden: als je heel veel ananas eet, bestaat het gevaar dat je oplost!

P1060452

Genoeg gekletst, het is tijd voor een verrassend sapje met ananas erin:

Voor ongeveer 300 ml sap:
1 plak ananas van 2-3 cm
1 grote wortel
1 appel
1 mandarijn
3 takjes munt
eventueel een stukje gember van 2 cm.

Gooi alle ingrediënten in de sapcentrifuge en drink direct op.

Het is niet ondenkbaar dat deze combinatie je nogal vreemd toeschijnt, maar probeer het eens, je zult verrast zijn! De munt bindt alle smaken mooi samen en de mandarijn en appel geven een frisse twist aan de zoete ananas en wortel. En voor de bezorgde lezer: nee, van deze hoeveelheid ananas los je niet op.

Afsluitende tip: laatst stuitte ik op de frisse en inspirerende site van Groene Meisjes. Zij hebben naast sapjes, ook ideeën over wat je kunt maken van het overgebleven pulp van je sap, bijvoorbeeld wortel-muffins maken!

Worst

Worst_Nico

De afgelopen maanden heb ik me nogal eens tegoed gedaan aan worst. Nu eens een chorizo-worstje van de Avondwinkel, dan weer een salami-truffelworstje of een huisgemaakte, in witte wijn gemarineerde worst van Bella Storia, of gewoon biologische runderchipolata-worstjes uit de supermarkt. Het behoeft geen uitleg dat je de inname van worst niet moet overdrijven, gezien het vetpercentage vrij hoog is. Ik pleit echter wel voor een smakelijk, sappig worstje op zijn tijd. Terugdenkend vermoed ik dat mijn worst-virus is begonnen bij slagerij Louman in de Jordaan. Vorig jaar had ik middenin de zomer opeens ontzettend veel trek in paté, en die besloot ik daar te halen. Terwijl ik wachtte werd me een stukje verse, gekookte worst aangeboden. Dat de ervaring van deze winkel me goed is bijgebleven, spreekt uit het fragment wat ik kort na mijn bezoek optekende:

Al vaak ben ik langs deze Jordanese slager gefietst, me op zaterdag verbazend over de enorme hoeveelheid mensen die daarbinnen staat. Op een dag had ik onstuitbaar veel zin in paté, en hoewel het niet het seizoen was, besloot ik de gok te wagen. En jawel hoor, het was er, Ardennerpaté (grove boerenpaté), peperpaté en cranberrypaté. Doet u mij maar een lekker stukje van de cranberry! Of ik er ook nog saus bij wilde? Nou, doet u maar, mjam! Ondertussen keek ik gebiologeerd naar het verzorgde en uitgebreide assortiment en besloot ook nog een zeer smakelijk uitziende mini-quiche mee te nemen. Terwijl ik wachtte op mijn bestelling werd me een plakje verse gekookte worst aangeboden, nog warm! Sappig, goed gekruid, en een onmiskenbare malse worststructuur. Ik wist niet dat deze worst zó lekker kon zijn! Mijn smaakpapillen buitelden jubelend over elkaar heen terwijl ik het personeel gadesloeg, wel 6 tot 8 man, iedereen druk bezig met zijn eigen taakje en allemaal zeer kundig. Ik ging zo op in de worstbeleving, de bestudering van zowel het assortiment als het personeel, dat ik even niet hoorde dat ik inmiddels kon betalen. Met een dromerige glimlach verliet ik de winkel en fietste gauw naar huis om op mijn zojuist aangeschafte quiche aan te vallen.
Deze slagerij is absoluut een bezoek waard, ook als je niet van worst houdt!

Adres: Goudsbloemstraat 76, Amsterdam

Om mijn worstverhaal waardig af te sluiten, vind je hieronder het recept voor venkelrisotto met worst.

P1060373

Voor 2 personen
2 ons lekkere worst (met venkelzaadjes)
150 gram risotto
1 ui
halve venkelknol, in flinterdunne reepjes gesneden
witte wijn
pastis (of een andere anijslikeur)
bouillon
parmezaanse kaas

Bereiding:
1. Hak de ui fijn en fruit hem met wat olie in een pan. Voeg de venkel toe en schep goed om.
2. Voeg de risotto toe en schep om tot de korrels glazig beginnen te worden.
3. Blus af met een scheutje pastis en wat witte wijn.
4. Voeg daarna lepel voor lepel de bouillon toe, tot de risotto gaar is, maar nog wel bite heeft. Dit duurt meestal een minuut of 20.
5. Terwijl de risotto gaart, bak je in een andere pan nog wat venkel. Zodra de venkel een beetje zacht is de worst uit zijn omhulsel in de pan knijpen. Eventueel nog wat venkelzaadjes toevoegen. De worst moet wel gaar zijn, maar bak hem niet te lang, dan verliest hij zijn sappigheid.
6. Roer een flinke hand parmezaanse kaas door de risotto en schep de worst en de venkel er goed doorheen.
7. Dien op en garneer met wat venkelgroen. Drink er een sappige, rijke witte wijn bij en serveer er voor de frisheid wat sla bij.

Als allerlaatste tip: via deze link kun je zien hoe Janneke Vreugdenhil zelf venkelworst maakt. Een amusant en leerzaam filmpje, ook leuk als je niet van plan bent om ooit zelf worst te gaan maken!

Molte grazie voor Nico van Bella Storia, die me bovenstaande foto toestuurde van deze schitterende worst!

Sicilia

P1060217
P1060235
P1060239
P1060223
P1060230
P1060233
P1060218
De komende tijd zullen jullie er rekening mee moeten houden dat jullie het thema ‘Italië’ veelvuldig op dit blog zullen tegenkomen. Voor achterliggende redenen is het stuk Ciao, ciao Amore te raadplegen. Ik kan er gewoon helemaal niets aan doen! Italië en ik, we lopen elkaar steeds weer tegen het lijf, alsof het zo heeft moeten zijn. Op dit moment staat de minestrone op het vuur te pruttelen. De geheimen daarvoor zal ik op een later moment prijsgeven, ik wil jullie nu eerst voorstellen aan Claudio en Marije. Zij hebben hun eigen olijfboomgaard op Sicilië, alwaar ze op dit moment druk zijn met de oogst van dit jaar. Je kunt hen ontmoeten op de Noordermarkt, waar ze Italiaanse producten verkopen waarvan het water je niet in de mond loopt, nee, het begint gewoon meteen te klotsen! Verse canoli, op brons geperste pasta, sappige, grote, gekruide olijven zijn slechts een paar van hun specialiteiten. Je kunt de olijfolie ook online bestellen. Daarnaast weten ze al deze lekkernijen goed aan te vullen met eenvoudige, doch goddelijke recepten. Van Claudio kreeg ik een tip om een pasta te maken met spek, paddenstoelen, pesto en amandelen. Inmiddels het recept voorgezet aan vriendin E. en vriend J. en beiden waren er zeer over te spreken. Prettige bijkomstigheid: het is heel eenvoudig te bereiden, dus a lavora!

Claudio’s Pasta

P1060266

Voor 2 personen:

75 gram pancetta
250 gram kastanjechampignons, of een mix van paddenstoelen
1 teentje knoflook, fijngehakt
2 eetlepels crème fraîche
1 handje amandelen

peterseliepesto
half bosje peterselie,
1 teen knoflook,
stuk of 8 walnoten,
olijfolie,
parmezaanse kaas)

Bereiding:
1. Begin met de peterseliepesto. Was de peterselie goed. Rooster de walnoten even kort in de koekenpan en doe ze met de peterselie, de knoflook, een handje parmezaan en een scheutje olijfolie in de blender. Proef en breng de smaken in balans.
2. Borstel de paddestoelen schoon, of veeg ze schoon met keukenpapier. Voor de zekerheid zeg ik het toch maar even: champignons nooit afspoelen onder de kraan. Dan zuigen ze zich vol met water en smaken ze nergens meer naar. Snij de paddestoelen grof, vooral niet te klein, het is lekker om een beetje bite te hebben.
3. Kook ondertussen de pasta al dente volgens de aanwijzing op de verpakking.
4. Verhit een pan met dikke bodem op hoog vuur. Leg de plakjes pancetta erin en draai het vuur meteen laag, zodat het vet langzaam smelt.
5. Voeg de paddenstoelen toe met de knoflook en schep goed om met de pancetta.
6. Voeg dan de crème fraîche en een paar lepels peterseliepesto toe.
7. Breng op smaak met wat zwarte peper.
8. Stamp in een vijzel een handje amandelen met een klein beetje zout, zorg dat je wat fijne en groffere stukjes houdt.
9. Schep de pasta door de saus, voeg eventueel nog wat extra pesto toe en garneer met de amandelen. Smulsucces verzekerd!

Ciao, ciao Amore!

P1010878
P1010744
P1010735
P1010722
P1010656
P1010651
P1010633
P1010614
P1010605

Naast Frankrijk is Italië mijn tweede Grote Liefde. Toch voelt Frankrijk meer als vakantieland, en Italië voelt als thuis. Het begon allemaal met Paolo Conte. Toen ik een jaar of vier, vijf was, werd hij heel populair, en mijn ouders hadden het vaak op staan. Al gauw vond ik het ook prachtig en zette ik zelf de casettebandjes aan. Op een keer gingen mijn ouders naar een concert, en kwam de buurman op mij passen. Hoogst verontwaardigd was ik, ik was toch zeker groot, groot genoeg om ook mee te gaan?! Toen ik negen was, nam mijn moeder mij als verrassing mee naar het Congresgebouw in Den Haag, alwaar Paolo optrad. Ik vond het fantastisch, was de allerjongste en voelde me de koningin te rijk. Aan het eind stond iedereen op om te klappen. Mijn moeder zei: “ga maar op je stoel staan”:. Dat wilde ik niet, want ik was groot. Om het even later tóch te doen, omdat ik anders niks zag…
Een ander Italiaans fenomeen waarmee ik al vroeg in mijn leven kennismaakte was Luciano Fontana, door mij indertijd ‘Dortsiano’ genoemd en, net als vele mannen was hij in mijn ogen zeer gevreesd. Voor zijn vrouw en voor het goddelijke eten was ik daarentegen helemaal niet bang en toen ik jaren later in Italië pancetta at, dacht ik maar één ding: dit smaakt naar Luciano!
De eerste keer in dat ik daadwerkelijk naar Italië afreisde was met mijn ouders en broertje in de buurt van het Lago Maggiore. Ik kan wel concluderen dat Italië toen zoetjesaan is begonnen om onze harten te veroveren. Na mijn eindexamen kreeg ik als prachtig cadeau een reis naar Rome, waar ik naast veel kunst, cultuur en plezier, voor het eerst echt kennismaakte met de royale complimenteuze opmerkingen van de Italiaanse mannen. Daarna volgden er nog heel wat bezoeken aan Italië: nog meer Lago Maggiore, een schitterende reis door Venetië, Florence en nog eens naar Rome, het waanzinnig mooie Sardinië, en de laatste keer was in Toscane, met Mámá, we logeerden toen bij het fantastische, gastvrije verblijf van Karin en haar Italiaanse man, Fattoria San Martino in Montepulciano (zie foto’s). En later ga ik in Toscane wonen. Dat weet ik heel, heel, heel zeker.

Voor nu hou ik het bij Italiaans koken en bezoekjes aan Bella Storia. Zodra ik daar naarbinnen stap, word ik onmiddellijk overspoeld door geluk: de Italiaanse radio staat aan, het eten dat verleidelijk in de vitrine ligt uitgestald, de supervriendelijke Italianen die het runnen, al ga ik er maar even heen om een worstje te halen, ik ruik Italië en het voelt alsof ik thuiskom. Ik heb er geen verklaring voor, ik weet alleen dat het zo ís.

Het simpelste Italiaanse gerecht dat ik ken is spaghetti met rode peper, knoflook en peterselie. Klaar in een oogwenk en werkelijk delicioso!

P1060250
P1060258

Voor 1 persoon (met véél trek)

150 gram spaghetti of linguine
een halve of hele rode peper (check met het puntje van je tong de scherpte), zaadjes verwijderd, in halve ringetjes gesneden
1 teentje knoflook, geplet en fijngehakt
olijfolie (uiteraard van goede kwaliteit)
klein handje fijngehakte peterselie

Bereiding:
1. Kook de pasta volgens de aanwijzingen op de verpakkingen al dente.
2. Hak de peper en knoflook.
3. Verhit een pan met dikke bodem, doe er wat olie in en fruit de peper en knoflook kort (het mag niet gaan kleuren!)
4. Giet de pasta af en vermeng met de peper en knoflook.
5. Breng eventueel op smaak met wat zout en schep de peterselie erdoor.
6. Mangiare immediatamente!

Aanvullingen:
-op de huid gebakken of gegrilde dorade, om het wat substantieler en chiquer te maken
-kort gebakken tijgergarnalen (voor nog meer smaak: marineer de garnalen enige tijd in fijngehakte rode peper, knoflook, wat citroensap en fijngehakte peterselie).

Musica: Ciao, Ciao Amore! Adriano Celentano