Categorie: Uit Eten

R.U.S.T.©

P1060714
Toen ik eindexamen had gedaan en ik was geslaagd, kreeg ik van vrienden van mijn ouders een kaart met de tekst zoals die hier in de titel staat. Rust©. Op de kaart stond een mooie afbeelding van een bebost, bergachtig, groen landschap, misschien was er zelfs een waterval bij. Intens genoot ik van een enorm geluksgevoel, van mijn vrijheid, tot het tijd werd de draad op te pakken en de collegebanken in te gaan. Die overgang was moeilijk, omdat mijn oude schoolstress onmiddellijk weer ontvlamde en ik mijn vers vergaarde vrijheidsgevoel door mijn vingers voelde glippen. Gelukkig maakte ik al snel nieuwe vrienden en verhuisde ik naar een paar maanden op en neer reizen naar Amsterdam. Mijn Amsterdam, dat was het eigenlijk meteen, als ik in het weekend naar mijn ouders in Delft was geweest en op zondagavond Amsterdam Centraal binnenreed voelde ik: ik ben weer thuis.
Toen ik afgelopen maandag na de kookles naar huis fietste, besloot ik dat het tijd werd om, jawel, voor het eerst in de tien jaar dat ik hier nu woon, om onder het Rijksmuseum door te fietsen. Een magische ervaring, misschien juist, omdat ik het zo spontaan deed. Het licht buiten was mooi, en alles werd stil.

Stilte

Stilte is fijn, hoewel we er vaak bang voor zijn, de stilte op willen vullen met woorden, dingen doen, geluiden maken, afleiding en amusement op te zoeken. En daar is niets mis mee, want daarin ligt die stilte soms juist besloten. Vorige week zondag was ik met mijn moeder naar Shirma Rouse in het Tobacco theater. Shirma verzorgde met een enorme dosis liefde en een heel team een fantastische avond. En reken maar dat Shirma niet alleen zorgt dat je maag gevuld wordt met heerlijk eten, ze zorgt ook voor je ziel. De eerste noot die ze aansloeg kwam meteen binnen. In mijn hart, welteverstaan. En toen ze ook nog begon te praten over de dingen van het leven en daarbij Jennifer Lynn uitnodigde om dat dan weer in de mooiste liederen (Imagine, Halleluhjah) te bezingen, hield ik het niet meer. Gelukkig lagen er enorme servetten, die ik bij de hand moest blijven houden toen Alain Clark het podium ook nog besteeg (Change Will Come). 24 maart is er weer een editie van Shirma’s Soulkitchen en ik kan alleen maar zeggen: koop nú een kaartje en ga!!!

Ontspanning

De volgende dag merkte ik dat Shirma’s soulmassage nog flink doorwerkte, en nog even extra aangevuld werd met een supergezond sapje van the one and only Sapkoning Jay, die je voorziet van een enorme portie energie uit zijn groene hart. En zo kabbelde de week verder, en belandde ik op donderdag met vriendin E. eindelijk bij ‘dat ene authentieke Italiaanse koffietentje’. Ik raad jullie allemaal aan, om, als je toch al in Amsterdam bent voor Shirma, een nachtje te blijven slapen en de volgende dag hier koffie te halen. De winkel is van Daniele Palma, een vriendelijke, grote Italiaan met diepe basstem. Hij zet koffie zoals alleen Italianen dat kunnen: zonder één spoortje bitterheid, met veel liefde gezet en zonder hyper -help-ik-heb-koffie-gedronken-effect. We krijgen er zomaar nog een smaakvol zelfgemaakt koekje bij, en een hartje in ons cappuccino-schuim. Kijk meteen even op de facebook-site, die er zeer charmant en aanlokkelijk uitziet, en wist je dat er koekjes bestaan die ‘occhi di bue’ heten? Voornemen: studeren op mijn Italiaans en in mijn beste Italiaans, op mijn allercharmantst, het recept hiervan proberen te ontfutselen!
Daarna begeven we ons naar de Taart van m’n Tante, waar we ons tegoed doen aan een stuk chocoladetaart, geserveerd met zalige room en friszure aalbessen. Thuis zet ik de relaxte stemming voort met vers brood en vleeswaren van Bella Storia, en terwijl ik door het boekje van Fattoria la Vialla blader (bestel hier hun producten, ze zijn goddelijk!), komen al mijn (Italiaanse) dromen weer tot leven.

P1060728
P1060730
P1060731

Liefde

En zo suddert mijn hart verder het weekend in. En omdat ik zo fijn sudder, neem ik zaterdag wat sudderlapjes mee van de markt (waarop, na geheime bereiding de smaakpapillen feestend door mijn mond buitelen).
Op zondag blijf ik lekker de hele dag lekker in mijn pyjama, bladerend door prachtige kookboeken nip ik van koffie met een meesterlijke schuimkraag en hap ik in de zanderige koekjes die ik bakte volgens het recept van de oma van Janneke Vreugdenhil, die vanuit de hemel een oogje toeknijpt, omdat ik lichte in plaats van witte basterdsuiker gebruik.

P1060746
P1060737

En ik maak ook nog appelmoes (zie het recept op HARTGEKOOKT4kids) én eindelijk, dat wilde ik al de hele winter: gestoofde rode kool met appeltjes. Alles deed ik op mijn dooie gemak, met ál mijn aandacht. En wat is dat heerlijk! Wat is het fijn om ontspannen te zijn, ervan te genieten dat anderen de deur naar je hart feilloos weten te vinden, het even optillen en het in het licht zetten, wat het verdient. Want liefde (én rust!) verdienen we, allemaal!

En nú: koffie, mét koekjes!

Voor ongeveer 20 koekjes

P1060739

200 gram witte bloem
100 gram witte (of lichte) basterdsuiker
150 gram boter, op kamertemperatuur in blokjes

Zet alvast een bakplaat klaar die je met bakpapier bekleed. Verwarm de oven voor op 120 graden.

Kneed alle ingrediënten snel met koele hand door elkaar. Verdeel het deeg in bolletjes ter grootte van een walnoot en druk die iets plat met de tanden van een vork, zodat er mooie voren ontstaan.
Bak de koekjes vervolgens:
15 minuten op 120 graden; daarna
15 minuten op 150 graden; daarna
15 minuten op 170 graden.

Even af laten koelen op een rooster, ondertussen koffie of thee zetten en dan gauw een hap nemen van je nog warme koekjes!

Als je met je kinderen liever de koekjes uit wil steken kan dat ook: rol het deeg dan uit tot ongeveer 1 cm dikte. Hou de koekjes dan wel goed in de gaten, het kan zijn dat de laatste ronde van 170 graden niet nodig is (omdat de koekjes dunner zijn en sneller garen).

Weekendtips

Eigenlijk had ik jullie gisteren al weekendinspiratie beloofd, maar soms zijn er andere belangrijke dingen die ertussen komen. Gisteravond heb ik voor de tweede keer genoten van een avondje bij Ron Gastrobar. En dat betreft ook meteen mijn eerste tip voor dit weekend: ga er heen! Je kunt prachtig zitten op het terras, de sfeer is ontspannen en ondertussen eet je eenvoudige, verfijnde gerechtjes van het seizoen. Mét goeie wijn en goeie koffie toe.

Toch meer zin om thuis te blijven? Maak het jezelf makkelijk en surf naar de site van Thuisafgehaald, een website waar je thuiskoks kunt vinden bij jou in de buurt en een maaltijd kunt afhalen. Ik vind het een ontzettend leuk concept met alleen maar voordelen: je hoeft niet zelf te koken, maar eet toch een verse maaltijd, je ontmoet nieuwe mensen, je betaalt niet meer dan je zou doen als je zelf zou koken (prijzen liggen tussen de 5 en 7 euro) en je kunt gewoon in je eigen buurt blijven. In principe neem je je eigen pannetje mee, waardoor het ook nog milieuvriendelijk is. Ik kan jullie van harte aanraden eens op de site te kijken. Als ik iemand van harte kan aanbevelen is het de Westerpark Cooking Alliance, onder leiding van Arnoud. Eén keer zijn meesterlijke Indiase curry en je bent voorgoed verslaafd. Het blijft elke keer weer om van te smullen. De laatste keer deed hij broccoli door de currysaus (je kunt overigens kiezen voor een vegetarische versie, voor kip of voor vis). Broccoli is een koolsoort en kolen hebben vaak een beetje een muffe smaak. Het goeie is, dat die muffe smaak totaal verdwijnt door de curry en het zo’n beetje de lekkerste groente wordt die je ooit geproefd hebt. Hou je meer van Italiaans? Bestel dan zijn bolognese of spaghetti Puttanesca. En als je je in Marokkaanse sferen wilt onderdompelen, kies dan zijn kiptajine, let op, bij deze laatste is het verslavingsgevaar wederom zeer groot. Als een haas bestellen dus!

P1050791
P1050797
P1050799
P1050800
P1050808

En dan mijn laatste tip: ga eens naar Grapedistrict, een hele frisse, overzichtelijke wijnwinkel waar ik altijd vriendelijk en kundig geholpen word aan een mooie wijn. Ik ben er een paar jaar geleden toevallig terecht gekomen, toen ik een dinertje voorbereidde en ik de weg in wijnland nog veel minder wist dan nu. Ik kocht een witte en een rode wijn, die tussen de 5 en 7 euro waren en prima smaakten. Als je nog niet zoveel van wijn weet en je hebt geen zin om naar een chique wijnhandel te gaan, maar je wilt wél goed advies: ga naar Grapedistrict. Het idee voor de winkel is op een avond door 3 heren op een bierviltje neergezet. Ik ben blij dat ze dat gedaan hebben. De winkel is ingedeeld in 9 smaakcategorieen van licht wit ‘easy’ tot ‘deep’ voor de rode krachtpatsers en ‘honey’ voor port en dessertwijnen. Van elke wijn is er een ‘voorbeeldfles’ met een tot de verbeelding sprekend verhaal, met op het eind suggesties waar je de wijn lekker bij kunt drinken. Ze organiseren regelmatig proeverijen, gewoon gratis! Kijk op de website bij ‘winkels’ om te checken wanneer je bij welke winkel terecht kunt. Ze zitten op verschillende locaties in Amsterdam, maar ook in Den Haag, Utrecht, Haarlem, Rotterdam, Eindhoven en Oisterwijk. Online bestellen kan natuurlijk ook, ze zijn al een paar keer uitgeroepen tot beste wijn-webwinkel! Wil je trouwens meer weten van wijn, maar heb je geen zin in duffe, technische verhalen? Lees dan het boek van Astrid Joosten en Thérèse Boer: Gek op wijn. De diverse wijnen en druiven komen aan bod middels interviews met bijvoorbeeld Guus Meeuwis, Matthijs van Nieuwkerk en een zeer geestige Gerrit Zalm, die vertelt dat hij een keer in het Amstelhotel dineerde met bankdirecteuren en toen de parelhoen op chique wijze werd geserveerd, riep: ‘oh, lekker kip!’ Meesterlijk!

P1050975
P1050964
P1050970
P1050968
P1050965

Inspiratie

Afgelopen zondag was ik een dagje op stap in Amsterdam met mijn vader. Wij plannen met enige regelmaat een culturele date in. Die culturele dates waren er vroeger ook al: we gingen dan op pad naar Rotterdam, naar het Maritiem Museum of de Dubbele Palmboom, maar ook naar het Volkenkundig Museum of het Tropenmuseum in Amsterdam. Onze uitjes waren altijd heel gezellig en worden dus tot op heden geprolongeerd!

De dag begon goed, want mijn vader kwam aan met een prachtig Bavaria-ontbijtservies uit de jaren ’20. Het is subtiel en elegant, en toch enorm chique.

P1050844

Lang konden we er niet naar blijven kijken, want we moesten als een haas naar de Eerste Sweelinckstraat in de Pijp, naar Little Collins, een charmant Australisch tentje waar we een vorstelijke lunch gingen nuttigen.
We namen een Ierse cider en een Virgin Mary, de gekuisde versie van een Bloody Mary, waarover later in dit stuk meer. Mijn vader besloot tot de porkbelly met komkommersalade en ik besloot het te wagen op de gepocheerde eieren met hollandaisesaus en spinazie en ham. Gepocheerde eieren heb ik leren kennen in Frankrijk, bij de familie Mazilu in Tours, toen ik daar een talencursus deed. Het waren de allerliefste gastouders die je je kunt voorstellen. Op een dag zette mevrouw Mazilu ons gepocheerde eieren met dragon voor. Om eerlijk te zijn was het een nogal slijmerig geheel. Vriendin M. en ik aten het met lange tanden dapper op en zeiden in ons beste Frans dat het heerlijk was. Waarop we het natuurlijk nóg een keer kregen…
En dat was dus mijn eerste én laatste ervaring met het gepocheerde ei. Sinds zondag ben ik als een blad aan de boom omgedraaid: wanneer de eieren de juiste gaarheid hebben is het een heel delicaat gerecht. De eieren smolten in mijn mond, samen met de spinazie en de ham en die saus…Jam, jam, jam en nog eens jam. Ook de porkbelly smolt op je tong. Je kunt je voorstellen dat wij zeer goed gevuld op pad gingen. We maakten een wandeling richting het Rijksmuseum. Daar eenmaal aangeland sprongen de waterfietsen me opeens in het oog en besloten we ons culturele voornemen te laten varen en er een te huren. Nu is waterfietsen nog niet eenvoudig, het was zondag, dus druk met toeristen afgeladen rondvaartboten en allerhande pleziersloepen. Probeer daar maar eens tussendoor te laveren met je onbestuurbare waterfiets! Gelukkig bewees mijn vader ook nu weer een zeer behendig chauffeur te zijn en zo kwamen we dan, na een mooie tocht over de Amsterdamse grachten, aan bij ons eindpunt: het Anne-Frank museum. Van al dat getrap (ja, het is zwaar hoor!) hadden we natuurlijk enorme dorst gekregen. We besloten bij Spanjer en van Twist neer te strijken, en keken glunderend onder het genot van een koud biertje en een schaaltje bitterballen naar andere waterfietsers, die zich een slag in de rondte trapten. Heerlijk.
Hierna waren we voldoende opgeladen om richting de Zeedijk te wandelen en voor ons diner aan te schuiven bij Nam Kee. Hier kom je echt alleen om te eten, en verder niks. Het interieur is echt verbazingwekkend sfeerloos, met grijze muren zonder ramen en schrille spaarlampverlichting. Maar ze serveren prima loempia’s en goeie bami met verse groenten, het leek een soort paksoi, maar dan heel fijn, heel smakelijk en sappig.
Voor koffie en een toetje togen we naar Tofani, aan de Nieuwmarkt, échte Italiaanse koffie en écht Italiaans ijs. En zo vloog de dag voorbij…

…En binnen no-time was het maandagochtend. Ik sprong enthousiast uit bed om mijn servieskast eens grondig uit te soppen en te herinrichten met het schitterende servies. Vervolgens kon ik het niet laten om de keukenkastjes eens onder handen te nemen, geen overbodige luxe trouwens. Besloten om een bescheidener voorraadkast aan te leggen, dat is heden ten dage helemaal niet meer nodig met de winkels die altijd open zijn en bovendien zie je veel beter wat je nog allemaal hebt. Na dit gesop kon ik meteen weer aan de slag in mijn schone keuken. Vriendin S. kwam eten en ik besloot haar eens te trakteren op een gezellig dinertje, voorafgegaan door een Virgin Mary, die ik schaamteloos kopieerde van Little Collins, inclusief saté-prikker met augurkje en citroenschijfje (behalve het olijfje, want die had ik even niet). Erbij maakte ik makreelmousse. Helaas had ik besloten om er dun gesneden augurkjes in te doen, die natuurlijk in de spuitmond bleven steken toen ik het mengsel op geroosterde stokbroodjes wilde spuiten. Dat kan ik jullie dan weer besparen!

P1050858
P1050859

Hieronder de recepten:

Virgin Mary

Voor 2 personen

1 stengel bleekselderij
300-400 ml tomatensap
tabasco (naar smaak, het moet een beetje pittig zijn, maar niet zo dat de vlammen uit je mond slaan)
een snufje zeezout

Bereiding:
Doe alles in de blender en schenk in cocktailglazen, of andere feestelijke glazen. Garneer met een stengeltje bleekselderij, een cocktailprikker met olijf, augurkje en schijfje-citroen. Je kunt er ijsblokjes in doen, dat deden ze bij Little Collins, maar ik merkte dat ze vrij snel smolten en dat gaat ten koste van de smaak. Zet het mengsel liever in de blenderbeker even in de vriezer, een minuutje of 20 en doe er dan nog één of twee ijsblokjes in.

Makreelmousse

een halve gerookte makreel
1 eetlepel mayonaise
een paar druppels tabasco
wat sap van een halve limoen
een snufje witte peper en zeezout
3 zure augurkjes, of een theelepel kappertjes
eventueel wat roomkaas, voor de stevigheid van de mousse
50 ml opgeklopte slagroom

Bereiding:
Doe alle ingrediënten, behalve de slagroom in de blender en maal fijn. Schep dan heel luchtig de slagroom erdoor. Proef en breng verder op smaak. Zet het nog een half uurtje in de koelkast, zodat het even op kan stijven. Schep het mengsel in een spuitzak en spuit mooie roosjes op geroosterde stokbroodjes of een toastje. Je kunt de mousse ook gewoon met een theelepel op de broodjes doen, als je geen zin hebt in gedoe met een spuitzak, of zoals ik dus te groot gesneden augurkjes door het mengsel deed. Garneer met een dun plakje komkommer.

Hierna maakte ik de feestelijke risotto (zie blogarchief juli). Als toetje aten we fantastische torta della Mama, een cake-taart met aardbeien en slagroom. Het recept en de bereiding hoop ik binnenkort op dit blog te kunnen zetten, als Mámá haar bakgeheimen wil prijsgeven…

Drenthe

P1050713
P1050633
P1050634
P1050639
P1050644
P1050652
P1050674
P1050699
P1050695

Ongelofelijk, het is alweer een week geleden dat ik naar Drenthe ging en wat was het geweldig en wat is Nederland toch mooi… Hieronder het verslag van mijn belevenissen onderweg.

Ik logeerde bij Marsepien in Ruinerwold in een hele knusse pipowagen. Het terrein van dit charmante bed en breakfast is te bereiken via een prachtig landweggetje en een oase van rust. Ik had een heel grasveld met relax-stoelen en een hangmat voor me alleen. En dat was nog niet alles, want daarbij had ik uitzicht op 2 weilanden vol gezellige grazende dames – en enkele heren. Verder scharrelde er een fiere haan en wat kippen met dartele kuikentjes rond, allen getooid met een glanzend verendek waar de gezondheid vanaf straalde. En dan waren er nog wat lieve geitjes en bokjes die gezellig mekkerden vanuit hun verblijf achterin de tuin.
Mijn slaapplaats is de Hendrik, één van de kleurige, frisse, vrolijke pipowagens. Ik word hartelijk ontvangen door gastvrouwen Ingrid en Pien en krijg meteen een drankje aangeboden. Ik loop door het gras, dat versgemaaid is en zacht aanvoelt onder mijn blote voeten. En dan ga ik zitten en genieten van het on-Nederlands mooie uitzicht en daarna loom luieren in de hangmat. ’s Avonds geniet ik van de zonsondergang en ontspannen en voldaan duik ik mijn zachte bed in.

Nadat ik heb genoten van een heerlijke regen-douche in de badkamerwagen wordt mijn ontbijt aan de grote tafel in het gras geserveerd. Dit is dus op je wenken bediend worden. Er zijn verse aardbeien, zelfgebakken brood, een perfect gekookt ei (natuurlijk van eigen kip), smakelijke ham, lokale jammetjes, verse jus en thee. Hier kan menig doorsnee-hotel nog wat van leren! Ik geniet volop en kijk naar de koeien in het weiland voor me, die nieuwsgierig naar me kijken. Achter me scharrelt moederkip met haar kroost rond, hun ontbijt oppikkend uit het gras.
En dan is het alweer tijd om te gaan. Ik had hier nog wel een week willen blijven en ik ben vastbesloten weer terug te komen. Ik raad jullie dan ook van harte aan om ook eens een kijkje te gaan nemen bij Marsepien.

Bedankt Ingrid en Pien, voor het fantastische verblijf!

Goedgevuld door het vorstelijke ontbijt, stap ik weer op de fiets. Ik neem even een kijkje bij de groenteman in het dorp. Ik besluit wat Opperdoezer-rondes mee te nemen. De jongen die er werkt vertelt me dat er normaal gesproken ook allang Bildstar-aardappels te krijgen zijn, maar door het koude voorjaar is alles veel later. Dit is nog een échte groenteman, waar alles nog afgewogen wordt met een mooie, grote weegschaal.

P1050714
P1050717

Als ik weer buitensta krijg ik meteen een tip om ook even aan de overkant van de straat te kijken, bij Opoe’s erfenis. Hier worden allerlei streekproducten uit Nederland verkocht, oud-Hollandse snoepjes, Friese gedroogde worst, maar ook brood, wat weer van de bakker uit Staphorst komt. Al gauw staat de winkel vol en is het een drukte van belang. Een échte buurtwinkel, waar je dus van alles kunt kopen, zelfs Drentse erotische poëzie! De eigenaar vertelt dat de winkel vroeger een kamer en-suite was, daarna zat er lang een kapper in, en nu dus Opoe’s erfenis. Ik kijk mijn ogen uit en besluit om een flesje Appelsiroop van Jan Bax Veen mee te nemen: geen smeltgevaar, want helaas moet ik vanwege het weer de Drentse chocolaatjes laten liggen. Als ik weer buiten sta realiseer ik me hoe belangrijk deze buurtwinkel is: je komt er niet alleen voor boodschappen, maar ook om even een praatje te maken met elkaar. Daar kunnen wij stedelingen met al onze supermarkten en gejaagde stadsmentaliteit nog wat van leren…

P1050728
P1050733
P1050732
P1050723
P1050725
P1050720
P1050719

Ik fiets nog een heel eind verder, en kijk naar het schouwspel van licht dat zon en wolken met elkaar maken in combinatie met het uitzicht over de uitgestrekte weilanden, waar de koeien tevreden grazen van het sappige, frisgroene gras.

P1050766
P1050751
P1050747
P1050740
P1050739

Uiteindelijk kom ik weer in Meppel aan. Ik rij het centrum in en strijk neer bij Buon Giorno, het lieve Italiaanse winkeltje van Karin.

P1050782
P1050772
P1050773
P1050785
P1050770

Ik val gretig aan op een broodje met worst en buffelmozzarella. Daarna kijk ik nog even rond in de winkel, die er heel verzorgd uitziet. Boven die vitrine hangt een lamp in de vorm van een Parmezaanse kaas en er hangt een mooie, oude kaart van Italië. Je kunt cadeaupakketjes kopen, en wat heel leuk is, is dat Karin bij de diverse producten achtergrondinformatie en recepten geeft. In de Randstad zijn dit soort delicatessenwinkeltjes niet meer weg te denken, maar hier in Meppel is Karin de enige. Ze vertelt dat ze op den duur graag zelf uit Italië wil gaan importeren en gaat voor inspiratie regelmatig naar Italië.

Japans Feestje

okinawa-islands-japan-001

Eigenlijk had ik al 2 dagen geleden mijn verhaal over Marsepien, mijn logeeradres in Drenthe willen posten. Het kwam er niet van, omdat ik zo druk was. Druk met het oppeuzelen van goddelijke gerechten, die mij voorgezet werden door anderen. Dinsdag at ik de zeer prettig verslavende Indiase curry van Arnoud, waarover later meer.
Gisteravond was ik bij Elisabeth, die mij een authentiek en uitgebreid Japans diner voorzette. Ik heb geen foto’s, want ik had het heel erg druk, met eten en genieten welteverstaan! Ik hoop dat jullie je een voorstelling kunnen maken. Om te beginnen kreeg ik edamame een heel origineel en smakelijk borrelhapje: verse sojaboontjes, kortgekookt en op smaak gebracht met wat zout . De boontjes hebben een aangename bite en je kunt ze zo uit de peul in je mond drukken!
Vervolgens kreeg ik verse miso-soep op basis van zelfgetrokken dashi (bouillon). Elisabeth vertelde me dat ze in Japan zowel bij het ontbijt, als de lunch als het avondeten beginnen met miso-soep, het heeft namelijk een reinigende werking. Het was een zalig soepje met een volle smaak, en ik voelde me onmiddellijk heel gezond! Toen kwam er nog gepekelde komkommer met gember op tafel, gepekelde cherry-tomaatjes, verse rijst met sake en gember, sperzieboontjes die gewenteld waren in een soort sesam-suikerpasta, heerlijke zoete pompoen met witte sesamzaadjes en als hoofdgerecht verse makreel met soja-sake saus. Alles werd in stijl opgediend, in mooie kommetjes en op traditionele vierkante bordjes en natuurlijk aten we met stokjes.
En ondertussen kletsten we honderduit. Zo kwamen we erachter dat we allebei fan waren van Dun Yong, de toko aan de Zeedijk/Gelderse kade waar je bij Le Fou Fow asociaal goddelijke ramen-(spreek uit: la-men) noedelsoep kunt eten, bereid door een hele sympathieke en zeer geconcentreerde kok. De bediening is enorm vriendelijk en je krijgt een royale kom, goedgevulde soep op basis van krachtige kippenbouillon of zeewier (vega). Erbij kun je heerlijke gyozu bestellen, dumplings met vlees of zeewier (vega). Je kunt frisdrank bestellen, maar groene thee in een mooie, traditionele pot is leuk! De sfeer is gemoedelijk en een leuke mix van Aziaten, toeristen en allerlei andere mensen die hier toevallig tegenaan lopen. Er is leuke, gevarieerde muziek van de iPod/Phone van de kok. De toko zelf is zeer de moeite waard: een enorm assortiment aan verse Aziatische producten, maar je kunt er ook bamboe-stoommandjes, wokken en prachtig servies kopen. Hoog op mijn eigen verlanglijstje staat het volgen van een Aziatische workshop, die in de kookstudio van Dun Yong georganiseerd worden. Klik hier voor meer informatie.
Terug naar de Japanse avond, die afgesloten werd met Japanse groene thee en een soort bolletje van rode-bonenpasta met daaromheen een wit laagje met zwarte sesamzaadjes. Het was de perfecte afsluiting van een perfecte avond! Wellicht kan ik Elisabeth in de toekomst nog wat geheimen ontfutselen over de Japanse keuken…

Voor wie niet zo geïnteresseerd is in de Japanse keuken maar wel in de Japanse sfeer, kijk dan eens naar de aflevering van Close-Up waarin Tadao Ando, een briljante Japanse architect centraal staat. Hij werkt veel met beton, een bouwmateriaal wat doorgaans niet zo inspirerend lijkt, maar zijn ontwerpen en vooral zijn gedachtegoed en gevoel daarachter plaatsen dat in een heel ander daglicht. Tot zover dit spontane uitstapje naar Japan, morgen écht meer over Marsepien en charmante Drentse winkels…

Foto: Alamy via http://www.theguardian.com/travel/2010/jan/31/japan-okinawa-islands

Ron Blaauw

P1050345P1050329P1050343P1050340P1050321
Een paar maanden geleden was Ron Blaauw te gast bij De Wereld Draait Door. Hij was toen net begonnen met zijn nieuwe zaak: Ron Gastrobar. In het bezit van maar liefst 2 Michelin-sterren werd hij door de dienstdoende tafelheer meteen aangevallen: je hing je sterren toch niet zomaar aan de wilgen, dat was ondankbaar. Maar Ron bleef rustig en vertelde glunderend en openhartig over zijn zaak. En vanaf dat moment was ik verkocht. Ik móest en zou naar Ron toe. Op zondag 14 juli was het zover: samen met vader, moeder en broer op naar het chique Amsterdam-Zuid. We werden hartelijk ontvangen en kregen een mooie plek op het ruime terras. We kregen een zakje met heerlijk zacht, versgebakken brood, boter met kaantjes (uitgebakken spekjes) en uitjes op zuur van Kesbeke. En die uitjes, die waren lekker joh, zo lekker dat ik er nog meer vroeg. Het mocht, omdat ik jarig was. Als eerste gerechtje nam ik gegrilde spitskool met merg en romige mosterdsaus. Bij het gerecht werd aangegeven dat het Ron’s seizoensfavoriet was, en ik geef hem helemaal gelijk. Juist als je niet van kool houdt: proberen! Je weet niet wat je proeft! Vervolgens nam ik rog met kerrieboter, lamsoor en spinazie, wederom niet te versmaden. Dit is voor mij de hoogst mogelijke vorm van eten: simpel, puur en toch heel verfijnd. Daarna volgden nog 4 oesters en een bordje met kaas, en toen koffie met een caramelballetje in een korstje van bastognekoek en een bananensausje…goed, ik ben nu in staat om op de fiets te springen en onmiddellijk naar Ron toe te sjezen en ik kan het iedereen aanraden dat ook te doen. De gehele menu- en wijnkaart staat online, op zijn site, die prachtig is in al zijn eenvoud.