Categorie: Recepten

Meer dan vis

P1060677

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een bericht de digitale snelweg opstuurde, dit is om precies te zijn mijn eerste van dit jaar, dat alweer 1,5 maand oud is. Het jaar begon met een flinke week ziek op bed, en deze week kreeg een geniepig buikgriepvirusje mij flink te pakken, laten we zeggen dat er een flinke innerlijke schoonmaak is gehouden, want de bedoeling van dit blog is dat ik jullie eetlust aanwakker…

Het maffe is, dat al vrij snel ‘na de grote schoonmaak’ mij weer allerlei etenswaren voor ogen kwamen die ik in de toekomst weer tot me zou mogen nemen. Zo zwommen er enorme, sappige roze zalmen aan mijn geestesoog voorbij, op de voet gevolgd door enorme manden met knapperige kleine Elstar-appeltjes. Ondertussen lagen er ook nog wat chocolaatjes in de koelkast, die ik, omwille van mijn arme ingewanden tot nog toe heb kunnen weerstaan.
Vanmorgen viel ik zowat tegen de vlakte omdat ik al een paar dagen heel weinig had gegeten en die microscopisch kleine vriend die ergens rondzwierf en in mij, mij helemaal binneste buiten had gekeerd en me daarbij beroofd had van al mijn voorraden, besloot ik dat ik eerst iets moest eten, en daarna wat alarmnummers in moest toetsen, van de plaatselijke bakker voor een Pain de Campagne (een licht, zacht, wit brood) tot lieve vriendin S. die tot mijn blijdschap naar de markt bleek te gaan. Want hoeveel zin ik ook in sommige dingen had, de markt (normaal 5 minuten fietsen) leek nu kilometers ver weg, en dan die wind!

Het halve brood werd in ongeveer een half uur tijd weggewerkt, en de boodschappen arriveerden via de lieve S. en mini-hulpbezorgster L. En wat is het toch fijn, om goeie buren te hebben, die óók nog vrienden zijn!

Goed, genoeg gekletst: op naar het recept: ik heb gestoomde zalm gegeten met kortgewokte spinazie, linzen en een yoghurt-muntsausje. En het smaakte me toch, mmmmmm! Dit ga ik weer vaker maken. Het is ontleend aan een recept van Jamie Oliver, die mij sinds jaar en dag vers heeft leren koken. Toen ik 16 was kocht ik zijn eerste boek, en ik weet dat zelf pesto maken toen nog heel bijzonder was! Dankjewel Jamie, voor het verspreiden van je liefde en kennis over vers eten! Dit recept is razendsnel, als je de linzen niet meerekent, staat het binnen een half uur voor je neus te geuren!

Gestoomde zalm met wilde spinazie

Voor 1 persoon
1 moot goede, schone zalm van 150-200 gram (ga naar een goeie visboer, bijvoorbeeld Meer dan Vis)
3-4 ons wilde spinazie (let op: dit lijkt veel maar het slinkt als een gek!)
1 teentje knoflook, in dunne plakjes
100 gram linzen (uit blik, of zelf gekookt, dat duurt 30-40 minuten, gebruik bijvoorbeeld Puy, die koken niet stuk)
1 citroen
olijfolie

voor het sausje:
4 flinke eetlepels yoghurt
een kneepje citroensap
versgemalen zout en peper
1,5 theelepel gedroogde munt

Bereiding:
1. Kook eerst de linzen gaar als je verse linzen gebruikt. Zet ze in een laagje koud water op, met een deksel op de pan. Kijk af en toe of er nog genoeg water inzit, want de linzen zuigen zich vol.
2. Was de spinazie grondig in de gootsteen en verwijder de dikke stelen.
3. Maak ondertussen het sausje, meng alle ingredienten en proef, moet er nog iets bij?
4. Doe een laagje water in onderin een stoompan, bestrooi de zalm aan weerszijden met zout en peper, en leg de zalm op 2 schijfjes citroen (citroen doet vis garen en geeft bovendien een lekkere frisse smaak). Reken op 11-14 minuten voor een moot van 180 gram, en kijk af en toe even. Ik liet het water eenmaal aan de kook zachtjes pruttelen, misschien gaat het bij jou sneller of langzamer, maar laat die arme vis niet droog worden, want dat is zonde!
5. Terwijl de zalm stoomt, snij je de knoflook in plakjes en zorg je dat alles klaarstaat om op te maken (dus ook een schijfje citroen op je bord om er straks overheen te sprenkelen.
6. Als de zalm bijna klaar is, verhit je de wok of grote koekenpan op hoogvuur, giet een scheutje olijfolie erin, voegt knoflook toe (niet bruin laten worden, hij moet alleen de olie aromatiseren) en tot slot de spinazie, die je al omscheppend in 1-2 minuten zult zien slinken. Meteen het vuur uit, linzen erdoorscheppen, wat citroensap.
7. Schep de spinzie en linzen op de borden, daaroverheen een beetje yoghurtsaus en leg daarop de zalm. Geniet ervan!

Aanvullingen:
-in het orginele recept wordt de zalm omwikkeld met parmaham en in de oven gegaard, dit is sneller en lichter, bovendien geschikt voor de visetende vegetariers onder ons.
-gebruik als je hebt natuurlijk verse kruiden (peterselie, verse munt of wat vers basilicum). Schep deze dan een beetje door de yoghurt en op het laatst door de spinazie met de linzen.
-voor de hongerigen onder ons: gebakken (kriel)aardappels smaken hier goed bij, maar dan duurt het wel wat langer. Als je de opgegeven hoeveelheden aanhoudt, vult dit prima!)

Dankjewel, lieve koe!

P1000423

Gisteren was het zaterdag. Zaterdag vind ik de leukste dag van de week, want behalve dat ik dan lekker kan uitslapen en de luxe ervaar om de dag erna nóg een vrije dag te hebben, ga ik op zaterdag naar de Noordermarkt. Niets maakt mij gelukkiger dan het op gevoel verzamelen van verse seizoensingrediënten. Ik besloot dat het tijd was voor een goed gevulde groentesoep, met als basis een krachtige bouillon van runderschenkel. Die haal ik bij Rob Rijks, een slagersfamilie uit Twello. Klik hier voor meer informatie, ze staan ook in Den Haag en Rotterdam! Je wordt altijd aardig en vakkundig geholpen, hoe klein je boodschap ook is. Het belangrijkste is, dat ik een stukje biologisch, koe-waardig vlees koop, van een dier dat een fijn leven heeft gehad in een wei met vers en sappig gras, en dat ze de dagen voor haar einde op een dierwaardige manier heeft doorgebracht.
‘Toevallig’ zie ik dat er een college is van DWDD University met Robert Kranenborg over de koe. Het blijkt een zeer leerzaam en grappig college te zijn, het zet je ertoe aan om werkelijk na te denken over wat je koopt, waar je het koopt en hoe het vlees daar zo gekomen is. En vooral van wie? Voor ons is het heel gewoon om een wei met koeien te zien, maar bedenk eens wat ze ons allemaal geven: melk, room, ijs, boter, jassen, voetballen, schoenen, tassen en vlees. En met dat vlees wordt behoorlijk gerommeld. Niet alleen wordt het volgespoten met water en lopen we de kans medicijnen en hormonen tot ons te nemen. De slager die in het programma aanwezig is laat zien wat voor soort vlees elk deel van de koe geeft. De kogelbiefstuk bijvoorbeeld, is maar een heel klein stukje van de koe. Hoe kan het dan dat er schappen vol met kogelbiefstuk in de supermarkt liggen? Omdat er ‘verder doorgesneden wordt’ dus de delen die geen kogelbiefstuk zijn, maar wel als zodanig worden verkocht. Tsja. Je wordt genept waar je bij staat en we betalen er grif geld voor. En die arme koe, daar denken we niet meer aan, de koe is een anoniem plakje in een bakje geworden. Wij consumenten hoeven daar geen genoegen mee te nemen. Er bestaan nog altijd goeie slagers, die zelf hun dieren uitkiezen en die u wel kunnen vertellen waar het vlees vandaan komt.
Dan breekt een ongemakkelijk moment aan. De koe die Robert heeft uitgezocht, gaat naar de slacht. Met pijn in mijn hart kijk ik toe hoe Greetje uit de stal waar ze de laatste paar dagen verblijft wordt gehaald en een paar minuten later met een schok op de grond valt. De tranen springen in mijn ogen. En dit is dan nog een ‘aardige’ en kleinschalige versie… Ik denk aan mijn schenkeltje in de pan dat mij voorziet van heerlijke soep en ik denk aan de koe, die voor mij en anderen is doodgegaan. Dankjewel, lieve koe.
Nu de kerst voor de deur staat, en er ongetwijfeld weer veel vlees geconsumeerd zal worden, wil ik je toch vragen, zoals Robert dat ook doet aan het eind van het programma, stil te staan bij het dier dat voor ons geleefd heeft. En alvast een goed voornemen voor 2014: 2x per week vlees is meer dan voldoende en zoek bij voorkeur een goeie, vakkundige slager! Klik hier voor een lesje koe van Robert Kranenborg!

Hieronder het recept voor een krachtige groentesoep, danwel bouillon. Nog een idee voor goed voornemen: stop alsjeblieft met die blokjes bouillon waar E621 inzit, een smaakversterker die niet erg gezond voor je is, zeker niet in grote hoeveelheden. Neem de tijd om zelf bouillon te maken en in te vriezen of koop bio-blokjes waar deze versterker niet inzit.

P1050042

Voor 2-3 liter
1 grote biologische runderschenkel (van een goede slager!)
halve venkelknol, in dunne plakjes
3-4 smakelijke (biologische) wortels, in plakjes
1 ui, gehalveerd, in ringen
1 prei, in dunne ringetjes (het groen mag ook erbij, wel goed wassen!)
3 stengels bleekselderij (in smalle boogjes)
2-3 takjes rozemarijn
10 peperkorrels
1 chilipepertje (gedroogd, of een verse rode peper, in zijn geheel)
5-7 jeneverbessen
2 laurierblaadjes
een flinke snuf zeezout

Bereiding:
1. Snij alle groentes op de manier zoals hierboven staat aangegeven. NB: op deze foto heb ik alles in groffe stukken gehakt, maar ik vind dat de smaken krachtiger zijn als je het doet zoals ik hierboven aangeef, it’s up to U!
2. Verhit een grote soeppan en giet hier een beetje olijfolie in.
3. Voeg de groente toe, draai het vuur laag en schep een paar keer om (2-3 min.) om de smaken los te maken.
4. Leg de runderschenkel erbovenop, gooi de kruiden erbij en overgiet met 2-3 liter water.
5. Zet het vuur op zijn allerlaagst en laat minstens 2 uur, maar liever 3 uur trekken. Het water mag afgezien van een incidentele bubbel niet koken! Gebruik een warmteverdeler als het halverwege toch te hard gaat.
6. Breng op smaak met zeezout en zwarte peper.
7. Het vlees snij ik voor de bite in heel kleine stukjes en dit doe ik er weer bij.
8. Als je alleen bouillon wil: giet door een zeef, laat afkoelen en vries in (ongeveer 3 maanden houdbaar in de vriezer).

Aardappels

P1050825
Oorspronkelijk had ik me voorgenomen jullie vandaag eens een flinke portie geestelijke voeding toe te dienen, maar dat liefde door de maag gaat, heb ik mezelf vandaag wederom bewezen, en dat wil ik met jullie delen. Nu de laatste blaadjes van de bomen waaien en het vandaag voor het eerst écht Sinterklaasweer is (guur, grijs en nat) besloot ik dat het tijd werd voor stamppot. Ik kleedde me warm aan en waagde me naarbuiten, op naar de markt. Op, naar aardappels. Hoewel aardappels in de keuken veelvuldig in allerlei gerechten terugkeren, heb ik toch het gevoel dat de aardappel aandacht tekort komt. Misschien komt dat omdat hij zo is ingeburgerd, hij ís er gewoon, altijd. En dat vind ik onterecht. Er is een enorme variëteit aan soorten en ik wil jullie allemaal aanraden om, verse aardappels te gaan kopen op de markt.

P1060557
P1060563
P1060562P1060564

Bijvoorbeeld bij Sander van Jansen Aardappels. Hij staat op woensdag op het Haarlemmerplein in Amsterdam, en op zaterdag kun je hem vinden op de Lindengrachtmarkt. Alleen al om de namen wil je ze allemaal eens uitproberen: Koopman’s Blauwe, Opperdoezer Rondes, Langedijker Muizen, maar ook voor de heuse patataardappel (Agria genaamd) kun je bij hem terecht. Voor de fijnproever zijn er truffelaardappels, en romige, langwerpige aardappeltjes die met knoflook en rozemarijn onweerstaanbaar uit de oven tevoorschijn komen. Nu we het toch over knoflook hebben: vergeet de gedroogde knoflook uit de supermarkt, vergeet de paddestoelen op je tong de ochtend na je knoflookrijke maaltijd. Er bestaat verse knoflook. Uit Nederland. Nog één hint om je over te halen: de meeste knoflook die in de supermarkt ligt, is gemiddeld al 2 jaar oud, dus…

P1060561

Over tot de maag nu. Met de Koopman’s Blauwe maakte ik smeuiige, luchtige aardappelstamppot met spinazie, verse knoflook en jawel, daar zijn ze weer: worstjes!

Spinaziestamp

P1060568

Voor 2 personen
500-600 gram kruimige aardappels
500 gram wilde spinazie
worstjes (naar smaak)
2 teentjes verse knoflook
melk
nootmuskaat
witte peper & zout

1. Begin met de voorbereidingen: was de spinazie grondig en schil de aardappels.
2. Plet de knoflook door er met de platte kant van een mes op te slaan en hak fijn.
3. Zet de aardappels net onder water (zo giet je straks bijna geen water af en blijft de smaak beter behouden) en kook gaar. Zorg dat de aardappels allemaal ongeveer even groot zijn, zodat ze tegelijk gaar zijn.
4. Verhit een wok of een ruime koekenpan en giet er een beetje olijfolie in. Doe de knoflook erin, en schep goed om met de spinazie (doe het in porties als je een kleine pan hebt).
5. Giet de aardappels af en bereid ondertussen de worstjes naar keuze.
6. Verhit wat melk en maak met behulp van een pureestamper luchtige, smeuiige puree. Breng op smaak met wat witte peper, zout en nootmuskaat.
7. Hak de spinazie eventueel grof, of schep er zo doorheen.
8. Serveer met de worst en val direct aan!

-Gebruik voor dit recept absoluut wilde spinazie, die heeft grote, dikke bladeren. Van de jonge spinazie blijft niets over!

Meer weten over de aardappel? Klik hier voor een lesje hogere aardappelkunde met de Keuringsdienst van Waarde.

Fruit-Koning(in)

P1010012
Een dag zonder fruit is een dag niet geleefd, is mijn credo. Ik ben dól op fruit, in alle vormen en variaties die er bestaan. Mensen verbazen zich vaak over mijn enorme, uitpuilende fruitschaal. Ik hap kílo’s weg. In een week tijd is de schaal leeg en moeten er weer nieuwe voorraden aangerukt worden. Zoals een gulzige muis een blokje kaas verorbert, zo ben ik met fruit. Waarschijnlijk is dit, naast al mijn andere tics en rariteiten de gezondste.
Momenteel hap ik volop in sappige appels (skrunsj, tsjomp, tsjomp, skrunsj etc.), verwerk ik Rode van Boskoop (dat zijn Goudreinetachtige appels) tot moes, verdwijnen honingzoete peren spoorslags door mijn keelgat, of laat ik het sap van mandarijnen tegen mijn gehemelte spatten.
Wat exotisch fruit betreft is de ananas de laatste tijd regelmatig op de fruitschaal te vinden. Met ananas weet je het nooit, hij kan perfect rijpen op de fruitschaal, maar ze kunnen ook buitengewoon muf en raar smaken. Het is een kwestie van gevoel en geluk om de juiste te pakken te krijgen. Wel vraag ik me dikwijls af hoe het is met de mensen die tewerkgesteld worden op ananasplantages. Doorgaans betreft de herkomst van deze vrucht verre oorden, zoals Costa Rica. Een fairtrade label heb ik nog nooit kunnen ontdekken, behalve als je biologische neemt, maar die vond ik tegenvallen wat smaak betreft. En ik hou nou net zo van de zoete sappigheid, een ananas die het punt van perfecte rijpheid heeft bereikt en waarvan de smaak in de verte doet denken aan kokos, mmm.
In de Dikke van Dam schrijft Johannes dat ananas in vroeger tijden als koning van de vruchten werd beschouwd en er zelfs afbeeldingen van ananassen op dakranden, hekken en serviesgoed verschenen, als symbool van macht, welvaart en gastvrijheid. En ik vraag mij dus ten zeerste af, of onze welvaart van nu (in deze: het eten van ananas), wederom tot ons komt over de rug van andere, arme, hardwerkende mensen die voor een hongerloon ons in onze ananasbehoefte voorzien. Tips voor goede biologische, doch smakelijke ananassen zijn zéér welkom!
Voor mijn gevoel heeft de ananas een reinigende werking, en als ik nog even verder blader in de Dikke van Dam lees ik dat je wel een beetje moet oppassen met de inname van ananas: er zit namelijk bromeline in: ‘Bromeline doet gelatine uiteenvallen en maakt vlees malser, zo sterk zelfs dat het uit elkaar kan vallen als je niet oppast. […] wie in de ananas industrie werkt, moet handschoenen dragen, anders worden je handen opgegeten’. Met andere woorden: als je heel veel ananas eet, bestaat het gevaar dat je oplost!

P1060452

Genoeg gekletst, het is tijd voor een verrassend sapje met ananas erin:

Voor ongeveer 300 ml sap:
1 plak ananas van 2-3 cm
1 grote wortel
1 appel
1 mandarijn
3 takjes munt
eventueel een stukje gember van 2 cm.

Gooi alle ingrediënten in de sapcentrifuge en drink direct op.

Het is niet ondenkbaar dat deze combinatie je nogal vreemd toeschijnt, maar probeer het eens, je zult verrast zijn! De munt bindt alle smaken mooi samen en de mandarijn en appel geven een frisse twist aan de zoete ananas en wortel. En voor de bezorgde lezer: nee, van deze hoeveelheid ananas los je niet op.

Afsluitende tip: laatst stuitte ik op de frisse en inspirerende site van Groene Meisjes. Zij hebben naast sapjes, ook ideeën over wat je kunt maken van het overgebleven pulp van je sap, bijvoorbeeld wortel-muffins maken!

Worst

Worst_Nico

De afgelopen maanden heb ik me nogal eens tegoed gedaan aan worst. Nu eens een chorizo-worstje van de Avondwinkel, dan weer een salami-truffelworstje of een huisgemaakte, in witte wijn gemarineerde worst van Bella Storia, of gewoon biologische runderchipolata-worstjes uit de supermarkt. Het behoeft geen uitleg dat je de inname van worst niet moet overdrijven, gezien het vetpercentage vrij hoog is. Ik pleit echter wel voor een smakelijk, sappig worstje op zijn tijd. Terugdenkend vermoed ik dat mijn worst-virus is begonnen bij slagerij Louman in de Jordaan. Vorig jaar had ik middenin de zomer opeens ontzettend veel trek in paté, en die besloot ik daar te halen. Terwijl ik wachtte werd me een stukje verse, gekookte worst aangeboden. Dat de ervaring van deze winkel me goed is bijgebleven, spreekt uit het fragment wat ik kort na mijn bezoek optekende:

Al vaak ben ik langs deze Jordanese slager gefietst, me op zaterdag verbazend over de enorme hoeveelheid mensen die daarbinnen staat. Op een dag had ik onstuitbaar veel zin in paté, en hoewel het niet het seizoen was, besloot ik de gok te wagen. En jawel hoor, het was er, Ardennerpaté (grove boerenpaté), peperpaté en cranberrypaté. Doet u mij maar een lekker stukje van de cranberry! Of ik er ook nog saus bij wilde? Nou, doet u maar, mjam! Ondertussen keek ik gebiologeerd naar het verzorgde en uitgebreide assortiment en besloot ook nog een zeer smakelijk uitziende mini-quiche mee te nemen. Terwijl ik wachtte op mijn bestelling werd me een plakje verse gekookte worst aangeboden, nog warm! Sappig, goed gekruid, en een onmiskenbare malse worststructuur. Ik wist niet dat deze worst zó lekker kon zijn! Mijn smaakpapillen buitelden jubelend over elkaar heen terwijl ik het personeel gadesloeg, wel 6 tot 8 man, iedereen druk bezig met zijn eigen taakje en allemaal zeer kundig. Ik ging zo op in de worstbeleving, de bestudering van zowel het assortiment als het personeel, dat ik even niet hoorde dat ik inmiddels kon betalen. Met een dromerige glimlach verliet ik de winkel en fietste gauw naar huis om op mijn zojuist aangeschafte quiche aan te vallen.
Deze slagerij is absoluut een bezoek waard, ook als je niet van worst houdt!

Adres: Goudsbloemstraat 76, Amsterdam

Om mijn worstverhaal waardig af te sluiten, vind je hieronder het recept voor venkelrisotto met worst.

P1060373

Voor 2 personen
2 ons lekkere worst (met venkelzaadjes)
150 gram risotto
1 ui
halve venkelknol, in flinterdunne reepjes gesneden
witte wijn
pastis (of een andere anijslikeur)
bouillon
parmezaanse kaas

Bereiding:
1. Hak de ui fijn en fruit hem met wat olie in een pan. Voeg de venkel toe en schep goed om.
2. Voeg de risotto toe en schep om tot de korrels glazig beginnen te worden.
3. Blus af met een scheutje pastis en wat witte wijn.
4. Voeg daarna lepel voor lepel de bouillon toe, tot de risotto gaar is, maar nog wel bite heeft. Dit duurt meestal een minuut of 20.
5. Terwijl de risotto gaart, bak je in een andere pan nog wat venkel. Zodra de venkel een beetje zacht is de worst uit zijn omhulsel in de pan knijpen. Eventueel nog wat venkelzaadjes toevoegen. De worst moet wel gaar zijn, maar bak hem niet te lang, dan verliest hij zijn sappigheid.
6. Roer een flinke hand parmezaanse kaas door de risotto en schep de worst en de venkel er goed doorheen.
7. Dien op en garneer met wat venkelgroen. Drink er een sappige, rijke witte wijn bij en serveer er voor de frisheid wat sla bij.

Als allerlaatste tip: via deze link kun je zien hoe Janneke Vreugdenhil zelf venkelworst maakt. Een amusant en leerzaam filmpje, ook leuk als je niet van plan bent om ooit zelf worst te gaan maken!

Molte grazie voor Nico van Bella Storia, die me bovenstaande foto toestuurde van deze schitterende worst!

Sicilia

P1060217
P1060235
P1060239
P1060223
P1060230
P1060233
P1060218
De komende tijd zullen jullie er rekening mee moeten houden dat jullie het thema ‘Italië’ veelvuldig op dit blog zullen tegenkomen. Voor achterliggende redenen is het stuk Ciao, ciao Amore te raadplegen. Ik kan er gewoon helemaal niets aan doen! Italië en ik, we lopen elkaar steeds weer tegen het lijf, alsof het zo heeft moeten zijn. Op dit moment staat de minestrone op het vuur te pruttelen. De geheimen daarvoor zal ik op een later moment prijsgeven, ik wil jullie nu eerst voorstellen aan Claudio en Marije. Zij hebben hun eigen olijfboomgaard op Sicilië, alwaar ze op dit moment druk zijn met de oogst van dit jaar. Je kunt hen ontmoeten op de Noordermarkt, waar ze Italiaanse producten verkopen waarvan het water je niet in de mond loopt, nee, het begint gewoon meteen te klotsen! Verse canoli, op brons geperste pasta, sappige, grote, gekruide olijven zijn slechts een paar van hun specialiteiten. Je kunt de olijfolie ook online bestellen. Daarnaast weten ze al deze lekkernijen goed aan te vullen met eenvoudige, doch goddelijke recepten. Van Claudio kreeg ik een tip om een pasta te maken met spek, paddenstoelen, pesto en amandelen. Inmiddels het recept voorgezet aan vriendin E. en vriend J. en beiden waren er zeer over te spreken. Prettige bijkomstigheid: het is heel eenvoudig te bereiden, dus a lavora!

Claudio’s Pasta

P1060266

Voor 2 personen:

75 gram pancetta
250 gram kastanjechampignons, of een mix van paddenstoelen
1 teentje knoflook, fijngehakt
2 eetlepels crème fraîche
1 handje amandelen

peterseliepesto
half bosje peterselie,
1 teen knoflook,
stuk of 8 walnoten,
olijfolie,
parmezaanse kaas)

Bereiding:
1. Begin met de peterseliepesto. Was de peterselie goed. Rooster de walnoten even kort in de koekenpan en doe ze met de peterselie, de knoflook, een handje parmezaan en een scheutje olijfolie in de blender. Proef en breng de smaken in balans.
2. Borstel de paddestoelen schoon, of veeg ze schoon met keukenpapier. Voor de zekerheid zeg ik het toch maar even: champignons nooit afspoelen onder de kraan. Dan zuigen ze zich vol met water en smaken ze nergens meer naar. Snij de paddestoelen grof, vooral niet te klein, het is lekker om een beetje bite te hebben.
3. Kook ondertussen de pasta al dente volgens de aanwijzing op de verpakking.
4. Verhit een pan met dikke bodem op hoog vuur. Leg de plakjes pancetta erin en draai het vuur meteen laag, zodat het vet langzaam smelt.
5. Voeg de paddenstoelen toe met de knoflook en schep goed om met de pancetta.
6. Voeg dan de crème fraîche en een paar lepels peterseliepesto toe.
7. Breng op smaak met wat zwarte peper.
8. Stamp in een vijzel een handje amandelen met een klein beetje zout, zorg dat je wat fijne en groffere stukjes houdt.
9. Schep de pasta door de saus, voeg eventueel nog wat extra pesto toe en garneer met de amandelen. Smulsucces verzekerd!

Ciao, ciao Amore!

P1010878
P1010744
P1010735
P1010722
P1010656
P1010651
P1010633
P1010614
P1010605

Naast Frankrijk is Italië mijn tweede Grote Liefde. Toch voelt Frankrijk meer als vakantieland, en Italië voelt als thuis. Het begon allemaal met Paolo Conte. Toen ik een jaar of vier, vijf was, werd hij heel populair, en mijn ouders hadden het vaak op staan. Al gauw vond ik het ook prachtig en zette ik zelf de casettebandjes aan. Op een keer gingen mijn ouders naar een concert, en kwam de buurman op mij passen. Hoogst verontwaardigd was ik, ik was toch zeker groot, groot genoeg om ook mee te gaan?! Toen ik negen was, nam mijn moeder mij als verrassing mee naar het Congresgebouw in Den Haag, alwaar Paolo optrad. Ik vond het fantastisch, was de allerjongste en voelde me de koningin te rijk. Aan het eind stond iedereen op om te klappen. Mijn moeder zei: “ga maar op je stoel staan”:. Dat wilde ik niet, want ik was groot. Om het even later tóch te doen, omdat ik anders niks zag…
Een ander Italiaans fenomeen waarmee ik al vroeg in mijn leven kennismaakte was Luciano Fontana, door mij indertijd ‘Dortsiano’ genoemd en, net als vele mannen was hij in mijn ogen zeer gevreesd. Voor zijn vrouw en voor het goddelijke eten was ik daarentegen helemaal niet bang en toen ik jaren later in Italië pancetta at, dacht ik maar één ding: dit smaakt naar Luciano!
De eerste keer in dat ik daadwerkelijk naar Italië afreisde was met mijn ouders en broertje in de buurt van het Lago Maggiore. Ik kan wel concluderen dat Italië toen zoetjesaan is begonnen om onze harten te veroveren. Na mijn eindexamen kreeg ik als prachtig cadeau een reis naar Rome, waar ik naast veel kunst, cultuur en plezier, voor het eerst echt kennismaakte met de royale complimenteuze opmerkingen van de Italiaanse mannen. Daarna volgden er nog heel wat bezoeken aan Italië: nog meer Lago Maggiore, een schitterende reis door Venetië, Florence en nog eens naar Rome, het waanzinnig mooie Sardinië, en de laatste keer was in Toscane, met Mámá, we logeerden toen bij het fantastische, gastvrije verblijf van Karin en haar Italiaanse man, Fattoria San Martino in Montepulciano (zie foto’s). En later ga ik in Toscane wonen. Dat weet ik heel, heel, heel zeker.

Voor nu hou ik het bij Italiaans koken en bezoekjes aan Bella Storia. Zodra ik daar naarbinnen stap, word ik onmiddellijk overspoeld door geluk: de Italiaanse radio staat aan, het eten dat verleidelijk in de vitrine ligt uitgestald, de supervriendelijke Italianen die het runnen, al ga ik er maar even heen om een worstje te halen, ik ruik Italië en het voelt alsof ik thuiskom. Ik heb er geen verklaring voor, ik weet alleen dat het zo ís.

Het simpelste Italiaanse gerecht dat ik ken is spaghetti met rode peper, knoflook en peterselie. Klaar in een oogwenk en werkelijk delicioso!

P1060250
P1060258

Voor 1 persoon (met véél trek)

150 gram spaghetti of linguine
een halve of hele rode peper (check met het puntje van je tong de scherpte), zaadjes verwijderd, in halve ringetjes gesneden
1 teentje knoflook, geplet en fijngehakt
olijfolie (uiteraard van goede kwaliteit)
klein handje fijngehakte peterselie

Bereiding:
1. Kook de pasta volgens de aanwijzingen op de verpakkingen al dente.
2. Hak de peper en knoflook.
3. Verhit een pan met dikke bodem, doe er wat olie in en fruit de peper en knoflook kort (het mag niet gaan kleuren!)
4. Giet de pasta af en vermeng met de peper en knoflook.
5. Breng eventueel op smaak met wat zout en schep de peterselie erdoor.
6. Mangiare immediatamente!

Aanvullingen:
-op de huid gebakken of gegrilde dorade, om het wat substantieler en chiquer te maken
-kort gebakken tijgergarnalen (voor nog meer smaak: marineer de garnalen enige tijd in fijngehakte rode peper, knoflook, wat citroensap en fijngehakte peterselie).

Musica: Ciao, Ciao Amore! Adriano Celentano