Venkelsalade

VenkelsaladeHet is zaterdagmiddag. Eigenlijk had ik met mijzelf afgesproken om niks te gaan doen. Dolce far niente, wat zoveel betekent als ‘heerlijk nietsdoen’ in het Italiaans. Stiekem kan ik dat niet zo heel goed, maar ik ben wel aan het oefenen, en oefening baart kunst!

Rode venkel

Ik was net op de Noordermarkt, bij Belle Marie – ja die kraam met die fantastische verse kruiden – en daar zag ik het staan: Rode venkel. Rode venkel is iets schitterends: een soort heel fijn diepdonkergroen koraal met een zweempje warm bordeauxrood erin. Ik mocht zelf een mooie bos uitzoeken die ik vervolgens romantisch uit mijn rieten boodschappentas liet steken. Watertandend ging ik op zoek naar de rest van de ingredienten om Siciliaanse venkelsalade te gaan maken.

Lijstjes
Als ik naar de markt ga, maak ik nooit een lijstje, ik laat me inspireren door wat er op dat moment ligt, en zo shop ik dan om een paar ingredienten heen, en voila: een volle boodschappentas en nieuwe combinaties te over. Bovendien hoef ik nu nooit meer diep te fronsen omdat ik heel hard probeer te herinneren wat ik ook alweer op mijn lijstje had geschreven. Dat nog thuis ligt. Op tafel. Scheelt stress en rimpels, je ziet, louter voordelen!

De salade
Eenmaal thuisgekomen was ik ontzettend hongerig en ging ik als de wiedeweerga aan de slag. Een vers venkelknolletje mooi dun snijden (haal het harde hart eruit) en in een schaal schikken. Besprenkelen met wat citroensap, beetje olijfolie. Bloedsinaasappel schillen, in plakken snijden en tussen de venkel schikken. Wat olijven in stukjes snijden. Gereedschapskist erbij pakken om een paar verse Siciliaanse pistachenootjes te kraken. Wat rozemarijnfocaccia en een Aranciata erbij (heerlijk koolzuurhoudend drankje, een beetje Orangina-achtig maar dan heel elegant) en een goddelijke lunch staat klaar. Als laatste dat delicate koraal, de rode venkel. En geloof me, de rode venkel verleidt niet alleen met zijn looks, maar ook met zijn verfijnde smaak, die het palet van smaken en texturen van de salade op subtiele wijze tot eenheid brengt. Fantastica.

Dolce far niente…
Dat wilde ik even met jullie delen. Jullie mogen nu weer relaxen, dat ga ik ook doen, samen met mijn nieuwe vrienden Giorgio Locatelli en Andrew Graham. Met dit aangename duo ben ik afgelopen weekend een reis begonnen door mijn geliefde land: Italia, Italia, Italia! Het is alsof ik gezellig op de achterbank van hun luxe auto zit, die soepel door het Italiaanse landschap glijdt, nu eens tussen de Toscaanse heuvels, dan weer tussen de olijfbomen in het stoere landschap van Puglia. Ik ga nu de laatste aflevering bekijken en ik weet nú al dat ik daarna gewoon weer opnieuw begin…zou ik verliefd zijn..?

Via deze link kunnen jullie ook meerijden met Giorgio en Andrew:
Italy & Sicily Unpacked

Oranje boven: Pompoensoep!

Pompoensoep

Vandaag is het 27 april. Het is een feestelijke dag, want de koning is jarig! Vandaag is de dag waarop ik hoopte dat ie zou komen, want dit is dé dag, waarop ik mijn blog heropen!
Welkom, trouwe lezers, welkom nieuwe lezers! Ik hoop jullie opnieuw te inspireren om zo af en toe, als je zin hebt, over de markt te slenteren en te genieten van de afwisselende kleurenpracht van groentes en fruit die de seizoenen ons te bieden hebben en daarvan iets mee naar huis te nemen. Ik hoop dat jullie nieuwsgierigheid geprikkeld wordt, om nieuwe dingen uit te proberen, en er nieuwe geuren uit lokale en verre culturen uit jullie keukens opstijgen. En vooral hoop ik, dat jullie ervan genieten om het eten dat uit die keukens komt, met elkaar te delen!

Pompoensoep

Als ik mijn laatste stukje herlees, zie ik dat ik jullie beloofd heb om jullie te trakteren op pompoensoep. Welnu, laat ik deze belofte na een slordige anderhalf jaar schrijfstilte nu meteen inlossen. Soep is een fantastische verwarmende maaltijd die altijd vreugde geeft. Het begint al met zo’n pan die daar dan gezellig op het fornuis staat, terwijl je zelf lekker achterover kunt leunen in de wetenschap dat je straks enkel nog je staafmixer uit je keukenkastje tevoorschijn hoeft te pakken en hooguit nog wat zout en kruiden hoeft toe te voegen.
Pompoensoep is al jaren één van mijn grote favorieten, ontzettend simpel en eindeloos veelzijdig. De eenvoudigste vorm die ik tot nu toe ben tegengekomen is de pompoensoep van Claudia Roden, die in feite bestaat uit het in kippenbouillon koken van de pompoen.
De eerste keer dat ik zelf pompoensoep maakte weet ik nog goed. In mijn nooit aflatende enthousiasme om nieuwe dingen uit te proberen had ik een grote oranje pompoen meegesleept naar de mini-keuken van mijn tijdelijke huisje. Ik ging de pompoen te lijf met mijn trouwe Zweedse skärpt-mes en ik kan jullie vertellen: het zweet stond op mijn voorhoofd en het mes belandde nog net niet in mijn rug. Gelukkig zijn er tegenwoordig kleinere pompoenen die wat makkelijker te hanteren zijn. Ik herinner me dat ik de soep op smaak bracht met sinaasappelrasp en wat sap en dat ik iets van rozemarijn erin had gebruikt, smaken die de zachte, zoete smaak van pompoen goed aanvullen. Een tijdje later inspireerde Jamie Oliver mij om salie en chilipeper te gebruiken en dat is heel lang mijn favoriet gebleven. Koriander, Griekse yoghurt en gember doen het ook goed, het is dus maar net waar je zelf zin in hebt. Ik zal jullie nu een basisrecept geven dat jullie naar eigen smaak aan kunnen passen. Geniet van deze hartverwarmende soep!

Basisrecept pompoensoep

Voor 2 personen

Als basis voor de soep kun je beginnen met een soffrito: een fijngehakte ui, een stengel bleekselderij in boogjes en een wortel in dunne plakjes zachtjes fruiten in wat olijfolie. Ga je kruiden gebruiken, dan kun je ervoor kiezen om deze meteen mee te fruiten.

2 kleine oranje pompoenen
1 winterwortel
1-1,5 liter bouillon (kippen- of groentebouillon, zelf getrokken of een blokje)

optionele smaakmakers:
-een paar blaadjes salie (en een gedroogd chilipepertje of 1 vers gehakt rood pepertje, de zaadlijsten en zaadjes verwijderd). of
-1 takje rozemarijn (en een teentje knoflook fijngehakt) of
-1 duimlengte verse gember, fijngeraspt (op het laatst garneer je de soep dan met een dot Griekse yoghurt en wat fijngehakte verse koriander).

Pompoensoep (2)

Bereiding
1. Het goede nieuws is dat je de schil van een oranje pompoen niet hoeft te verwijderen. Dat scheelt alvast een hoop gedoe! Snij een schijfje aan de onderkant van de pompoen af zodat deze enigszins stabiel op je snijplank ligt. Neem een goed, scherp koksmes dat je er aan de bovenkant van de pompoen insteekt. Je kunt nu je gewicht gebruiken om het mes naar beneden te duwen. Als je pompoen wat groter is kun je eerst de ene helft van de pompoen op deze manier doorsnijden en daarna de andere. Verwijder daarna met een eetlepel de pitten en schraap ook de draden eruit. Hak de pompoen nu in grote stukken en doe in een ruime kom.
2. Was (en schil eventueel) de wortel en hak hem in grove schijven.
3. Verwarm een pan en giet er wat olijfolie in. Gooi nu de stukken pompoen en wortel erbij en bak al omscheppend, ik gok een minuut of 3.
4. Mocht je smaakmakers willen gebruiken zoals salie, rozemarijn of gember, dan bak je die meteen fijngehakt of geraspt mee.
5. Overgiet de pompoen nu met zoveel water of verse bouillon dat deze krap onderstaat en breng aan de kook. Als je een bouillonblokje gebruikt, doe dat er dan in op het moment dat de soep kookt. Belangrijk: gebruik liever wat minder water, je kunt altijd nog wat toevoegen als de soep na het pureren te dik blijkt. Pompoensoep hoort dik en fluwelig te zijn, niet dun en waterig.
6. Doe het deksel op de pan en laat een minuut of 20 zachtjes koken.
7. Pak nu je staafmixer tevoorschijn en pureren maar. Voeg eventueel wat water of verse bouillon toe als je de soep te dik vind en breng op smaak met zout en eventueel wat vers gemalen peper.
8. Nu is het leukste gedeelte aangebroken: opeten! Eet smakelijk!
9. Tip: pompoensoep combineert heel goed met een frisse groene salade, zoals de romanescosalade, een spinazie-doperwt-feta salade met citroensapdressing (uit mijn allereerste Jamie-boek) of een posteleinsalade met sinaasappelrasp en sap, geroosterde wal- of hazelnoten, verkruimelde geitenkaas en olijven. Als je vind dat je zo wel weer genoeg groenten gegeten hebt kun je natuurlijk ook kiezen voor brood met lekkere boter, wat geitenkaas of olijven.

Oh, Romanesco…!

Voor het volledige artikel met foto (in deze is dat zeker nodig, om dit romantische verhaal in de juiste context te kunnen plaatsen) klik HIER

Bij deze wil ik jullie verheugd mededelen dat er een nieuwe liefde is in mijn leven… Mag ik jullie voorstellen: Romanesco. Ik ben tot over mijn oren verliefd geworden. Dat was ik eigenlijk al jaren, heimelijk en, oh zo oppervlakkig op zijn prachtige uiterlijk, maar nu heeft Romano (zo mag ik hem noemen) mij helemaal in vervoering gebracht met zijn delicate smaak, is mijn maag gevuld met zijn robuuste koolstructuur en liet hij mijn moeheid als sneeuw voor de zon verdwijnen. Als dat geen totale liefde is…

Voor de duidelijkheid: Romanesco is uniek, het is geen broccoli en ook geen bloemkool, maar het is wel een koolsoort. Laat je niet afschrikken als Romano tijdens het blancheren een beetje de bekende muffe koollucht door je keuken verspreidt, de citroensapdressing pept hem onmiddellijk op. Een fijne bijkomstigheid is dat ik nu net lees dat Romano gezegend is met een grote hoeveelheid foliumzuur (vitamine B-11). Woehoe, op naar de markt allemaal!

Het recept wat ik jullie hier geef is uiterst simpel en biedt sensationele verfrissing naast een fluweelzachte pompoensoep. Die pompoensoep krijgen jullie binnenkort van me, nu wil ik dat alle schijnwerpers op Romano gericht zijn.

Romantische Romanesco (voor 2 personen, natuurlijk)

1 Romanesco
2-3 flinke handen vol jonge bladspinazie, liefst biologisch
1 bio-citroen (je raspt de schil)
extra vergine olijfolie (ja van goede kwaliteit, maar dat weet je;-)
een beetje fijngeraspte verse parmezaanse kaas

Bereiding:
1. Breng een pannetje water aan de kook.
2. Spoel Romano af onder de kraan en snij hem in roosjes, zoals je dat ook bij broccoli doet. Als je de grotere roosjes wilt halveren, doe dit dan vanaf het steeltje naar het roosje toe, op die manier kruimelt het minder en verlies je zo min mogelijk van die kostbare schat. Was en centrifugeer de spinazie.
3. Kook de roosjes (doe eerst de grote en voeg later de kleine toe) een paar minuten. Zoals gewoonlijk als ik iets nieuws uit probeer, let ik totaal niet op de klok, ik gok dat ik ze niet langer dan 5 min. heb geblancheerd en toen waren ze perfect al dente. Prik af en toe even met een scherp mesje in een steeltje, het mesje moet er vrij makkelijk ingaan, maar nog wel wat weerstand bieden.
4. Was ondertussen de citroen en rasp de schil fijn, zet apart. Maak de dressing: klop 4 eetlepels olijfolie met 2 eetlepels citroensap door elkaar en breng op smaak met wat zout en peper.
5. Giet de roosjes af en spoel onmiddellijk af onder de koude kraan.
6. Doe de roosjes in een schaal en besprenkel nu met de helft van de dressing, voeg het grootste gedeelte van de citroenrasp toe.
7. Schep, wanneer de roosjes enigzins zijn afgekoeld, de spinaziebladen er luchtig doorheen, met het restant van de dressing en het citroenraspsel. Rasp er wat parmezaanse kaas over en hussel nog eens lichtjes.

Voila, klaar bent u!

Het recept vor de pompoensoep komt spoedig tot u!

Voor het volledige artikel met foto (in deze is dat zeker nodig, om dit romantische verhaal in de juiste context te kunnen plaatsen) klik HIER

Puur

Klik HIER voor het volledige artikel mét foto’s!

‘De onbevangen geest geniet het meest’.

Het komt spontaan bij me op, en het is in elk geval volledig van toepassing op wat ik in de afgelopen 3 uur heb meegemaakt. Vanmorgen ontving ik totaal onverwacht een uitnodiging via Fuse voor een persbijeenkomst van Claudio Corallo. Het ging over chocola. Of ik zin had om langs te komen? Geen seconde hoef ik daarover na te denken, en na de kookles van vanmiddag sjees ik spoorslags naar Hotel Droog, om ondergedompeld te worden in de wereld van de pure chocola van Claudio. Wat pure chocola écht is, heb ik vanmiddag geleerd.
De schellen vallen van mijn ogen als ik hoor hoe het gros van de chocolade die jij en ik tot ons nemen geproduceerd wordt. Het voert te ver om hier alles precies technisch toe te lichten, maar wist je dat bij het gangbare proces de cacaoboter en de cacaopoeder van elkaar gescheiden worden en later weer samengeplakt worden (met behulp van emulgator sojalechtine, die naast suiker, meestal als 3e of zelfs als 2e op de ingrediëntenlijst van de chocola te vinden zijn.) Voor de duidelijkheid: deze procedures bezigt Claudio dus niet!

Claudio is van oorsprong plantkundige en heeft al 40 jaar ervaring met de cacao en koffie, die hij overigens op zeer smaakvolle wijze weet samen te brengen, maar daarover later meer. De Italiaan woont sinds zijn 23ste in Afrika, waar hij zijn hart verpandde aan de cacao- en koffieplant. Koffie en cacao worden vaak geassocieerd met bitter, en van die smaak is niet iedereen gecharmeerd. Dat deze bitterheid niet noodzakelijk is, laat Claudio zien in de liefdevolle wijze waarop hij zijn chocola produceert.
We beginnen de proeverij met gedroogde, gefermenteerde cacaobonen, en inderdaad: geen spoortje bitterheid te bekennen, noch zurige tonen die je vaak bij pure chocola proeft.
Daarna krijgen we diverse soorten chocola te proeven, de ene soort nog hemelser en intenser van smaak dan de andere. Mijn persoonlijke favoriet is de 73,5% chocola met nibs erin (de nib is de grofgemalen cacaoboon zelf), maar ook de gechocolateerde koffiebonen met elk hun eigen smaaksensatie, zijn niet te versmaden: bij de één proef je eerst de chocola, en explodeert de koffie in je mond, bij de ander is het precies andersom, en ook aan degenen die van evenwicht houden heeft Claudio gedacht. Tevens leren we de chocola in onze hand iets te verwarmen, ideaal is een temperatuur van rond de 28 graden, zo komt de smaak het meeste los. Dus ophouden met chocola in de koelkast bewaren, en het hoeft dus geen ‘krak’ te zeggen als je een stuk afbreekt, basta!

Wat bij elke soort opvalt is dat je steeds de smaak van de cacao proeft, iets wat bij de meeste, zelfs ‘pure chocola’ vaak niet meer het geval is: de suiker voert de boventoon en daaruit moet je dan maar de cacao zien te destilleren. Claudio voegt overigens wel suiker toe aan zijn chocola, maar de cacao, of de koffie, staan altijd voorop. Er wordt niets verdoezeld: bij één soort kon je de korrelige structuur van de kristalsuiker duidelijk onderscheiden, wat juist een aangename crunchy bite gaf, een beetje als butterscotch.
De tijd vliegt voorbij en ik geniet van Claudio, die glunderend en bevlogen en tegelijkertijd ingetogen en bescheiden zijn verhaal in het Frans doet, waarbij hij zich zo nu en dan verontschuldigt voor het technische verhaal, maar benadrukt dat dat essentieel is om te begrijpen hoe de chocola tot stand komt. Ik kan jullie van harte aanraden om zijn chocola en/of koffie zelf uit te proberen. Ga rustig op zijn prachtige website rondkijken, en trakteer jezelf! Laat je niet afschrikken door de prijzen, die misschien hoog lijken, maar bedenk dat wat je krijgt puur is, en je verzadigd bent na één stukje en het gemaakt is met hart en ziel, door iemand die zijn hele leven hieraan wijdt… Zelf ga ik alvast sparen voor een ticket om op de plantage te kijken, dat moet werkelijk magisch zijn..!

Klik HIER voor het volledige artikel mét foto’s!

Pasta Facile

Klik HIER voor het volledige artikel mét foto’s!

Het lijkt wel alsof ik me in Italië bevind: overal om me heen hoor ik Italiaans: in de stad, en zelfs toen ik gister voor pampus lag (letterlijk) aan het IJsselmeer. Wisten jullie dat Pampus een eiland is in de voormalige Zuiderzee, en dat schepen daar dus letterlijk voor Pampus lagen? Dit weekend werd ik van dit feit op de hoogte gebracht door mijn vader, die, hoewel hem de officiële titel nooit is toegedicht, voor mij toch een ware professor is!
De Italiaanse koorts uitte zich vandaag actief in het kopen van een schitterende Italiaanse glazen kan met bijbehorende glaasjes, aangeschaft op de Noordermarkt. Met de bedienende mannen van de kraam nog wat extra aandacht besteed aan mijn Toscaanse droom, die waarheid zal worden, hoewel nog onbekend binnen welk tijdsbestek. Omdat ik dus in Toscane ga wonen, en ik Amsterdam en de Noord-Hollandse landschappen en wolkenluchten dan enorm zal missen, ben ik vandaag begonnen een fotoserie te maken in de weilanden bij Ransdorp, en heb ik zelf de penseel weer eens ter hand genomen, hopende dat tegen de tijd dat ik echt zuidwaarts zal afreizen er voldoende materiaal is waar ik vanuit mijn Toscaanse landgoed af en toe deemoedig naar kan turen.

Van al deze avonturen kreeg ik reuze trek, die thuis onmiddellijk gestild moest worden met een
snelle, simpele pasta (facile betekent makkelijk, spreek uit: faatsjiele). Met een kwartier te realiseren, en met de trek die uw schrijfster had gekregen na al die verse buitenlucht binnen het kwartier verorberd.

2 personen
1-2 courgettes (probeer biologische te kopen, die zijn kleiner en daardoor smakelijker en minder zompig)
een bosje verse (wilde) oregano, een mix van salie, tijm en oregano mag ook
1-2 teentjes verse knoflook
zeezout (van goede kwaliteit, bijvoorbeeld de vlokken van Maldon)
zwarte peper uit de molen

Nog even een kleine notitie: gebruik voor dit gerecht, zoals voor alle simpele (Italiaanse) gerechten producten van goede kwaliteit, doe het echt, want je proeft het verschil!!!

Bereiding
1. Was de courgette(s) en snij in plakken van ongeveer 1cm dik (als de courgette heel dik is, over de lengte doorsnijden en dan plakken maken).
2. Water opzetten voor de pasta en in gezouten water gaarkoken volgens de aanwijzingen op de verpakking.
3. Knoflook fijnhakken.
4. Pan met dikke bodem op het vuur, beetje olijfolie erin, takje oregano, teentje knoflook en dan courgette meebakken.
5. Nu royaal oreganoblaadjes toevoegen en de courgette bakken onder voortdurend omscheppen.
6. Pasta afgieten, en goed met de courgettes en oregano omscheppen. Op smaak brengen met wat zwarte peper en zeezout, een scheutje extra olijfolie van goede kwaliteit toevoegen en nog wat extra verse oregano.
7. Opdienen in een mooi diep bord en genieten van deze hemelse eenvoud. Het bord dat je hier op de foto ziet is niet Italiaans, maar wel heel geschikt voor pasta, waarover Hans (de man waar ik de Italiaanse kan kocht) het roerend eens waren.

Wil je dit gerecht wat chiquer maken?-Je kunt zelfgedraaide pasta maken. Dan duurt het natuurlijk wel wat langer, het recept hiervoor zal ik binnenkort op dit blog prijsgeven.
-Je kunt er heel lekker kip van de bbq bij eten, of serveren met involtini (rolletjes van lapjes kip- of varkensvlees, met een plakje pancetta en wat van de kruiden die je ook voor de pasta gebruikt, zoals oregano en salie, eventueel wat rozemarijn of tijm). Binnenkort het recept op dit blog!

Klik HIER voor het volledige artikel mét foto’s!

Mi rilasso…

Klik HIER voor het volledige artikel mét foto’s!

De zomer is mijn favoriete seizoen. Dat komt misschien omdat ik in de zomer geboren ben, of omdat de stad in de vakantie een stuk rustiger is. Eén ding is zeker: de zomer brengt me tot rust . Het lijkt wel alsof de zomer zonder woorden zegt: alles komt vanzelf goed, ook als je niet achter alles aanzit en overal bovenop zit… en wat voel ik me gelukkig als ik daaraan toegeef!
Zoals vanmiddag, toen ik onderweg was naar La Boutique del Caffe Torrefazione in de Pijp, om mezelf te trakteren op de beste koffie van de stad. Onderweg genoot ik van de warme wind die door mijn haren blies, terwijl ik rustig door het verkeer navigeerde.
Op het terras dat middenin de Eerste Jacob van Campenstraat ligt, bestel ik een espresso shakerato, die Daniele, de eigenaar, hoogstpersoonlijk aan tafel maakt. Espresso met gecruncht ijs in de mengbeker en shaken maar. Chiquere koffie bestaat niet: de shakerato wordt geserveerd in een cocktailglas, met een klein kopje panna montata (slagroom) erbij.
Tel hierbij op de relaxte jazzmuziek en de mensen van allerlei pluimage die voorbij komen en de jonge kat die zich alle aandacht die ze krijgt, loom laat aanleunen.
Probeer het zelf, vooral als je, zoals ik, af en toe even niet weet hoe je jezelf tot rust kunt brengen: een uurtje koffiedrinken op deze plek en je voelt je als herboren!

Kijk voor meer informazione op de verzorgde, goed bijgewerkte en zeer aanlokkelijke Facebookpagina.

Molte grazie, Daniele!

Klik HIER voor het volledige artikel mét foto’s!

Licht & Simpel

Klik voor het volledige artikel met foto’s HIER!

Het is zomer: tijd om rustig aan te doen, ook in de keuken. Groene salades, gegrilde groentes, frisse gazpacho en gestoomde vis. Mijn manier van koken transformeert zich verder en verder tot het gebruiken van nóg minder ingrediënten, combinaties van simpele smaken die het beste in elkaar naar boven halen of elkaar subtiel aanvullen.
Afgelopen zaterdag, toen de mussen van het dak vielen van de hitte, op het laatste moment besloten vis te kopen. In de vitrine prijkte een schitterende roodbaars. Een enorme vis, die gelukkig gereduceerd kon worden tot een filet. Van de markt vers citroentijm en basilicum, en bospeen en, van de vorige dag nog wat gekookte opperdoezer ronde aardappeltjes (probeer deze echt een keer, ze smaken ongelofelijk delicaat, je zult verrast zijn!).

De bereiding van dit zomerse maal is, zoals Maarten ’t Hart dat zo mooi verwoordde in Maartens Moestuin , van opperste eenvoud.

Voor 2 personen
1 bos bospeen (liefst biologisch, omdat die veel intenser smaken)
2 witvisfilets of moten, bijvoorbeeld roodbaars, rode poon of kabeljauw
citroentijm (of gewone tijm)
opperdoezer rondes (aardappeltjes, een klein pond voor 2 personen of minder al, naar gelang je trek)
1 citroen

Bereiding
1. Borstel de aardappels onder de kraan goed schoon en kook ze in hun geheel, in de schil (zo blijft de smaak beter behouden)
in een minuut of 15 a 20 gaar.
2. Was ondertussen de worteltjes en boen ook die schoon. Laat nog een klein stukje van het groen zitten, dat ziet er straks leuk uit op je bord;-).
3. Kook de worteltjes, een minuut of 10, je moet er in kunnen prikken, maar zorg wel dat ze nog een beetje stevig blijven en hun bite behouden.
4. Vul stoompan (ik bedoel zo een met zo’n vergiet erin, die je ook gebruikt voor pasta of rijst) met een laagje water, leg de vis in het ‘vergiet’ op een paar plakjes citroen. Bestrooi de vis met zout en peper.
5. Breng eerst het water in de pan aan de kook en hang dan het vergiet met deksel erboven.
6. De vis al naar gelang de dikte van de vis een minuut of 10 gaar stomen, als de vis makkelijk loslaat van de graat is hij gaar. Hou dit goed in de gaten, want juist bij zo’n simpel gerecht als dit is het belangrijk dat de vis niet te droog wordt!
7. Giet ondertussen de aardappeltjes en worteltjes af en roer er een klontje boter door, voeg nog een beetje (citroen) tijm toe.
8. Leg de worteltjes op een bord en daarop de vis. Afmaken met wat citroenbasilicum (als je daaraan kunt komen, en anders nog wat (citroen) tijm.

Muziektip: Avery Sunshine- The Sunroom, ontmoet deze prachtige Lady of Soul hier!

Klik voor het volledige artikel met foto’s HIER!